seritatil

Anlayış farkı :)

2010-03-10T18:17:00.003+02:00

Shibafu Yayında!

2010-02-05T23:33:00.003+02:00

Çok saygıdeğer, çok sevdiğim saydığımız canımızın tam içi shibafu yayında! Kendisi kediliğini konuşturarak blog açtıktan 3 yıl sonra birden yazası geldi :)

Benim gibi yapmaz bol bol yazar işalla! :)

Sel Üzerine Sayıklamalar

2009-09-11T20:09:00.003+03:00

AKP'nin içinden çıkan yeni bir tip yönetici modeli var. ''Sayı saymayı bilmiyor ya da dayak yememiş'' bu model yönetici için söylenmiş resmen. Üzeri teflon kaplı bu bıyıkzadeler kesinlikle her türlü başarıyı sahiplenirken diğer tüm başarısızlıkların suçlusu bir başkası oluyor. Aslında ortalama türk yönetici tipi gibi gelse de bu, daha önce hiç bu kadar aymazı, utanmazı/arlanmazı gelmemişti. Hayretler için de, yıllardır, izliyoruz.

Tayyip Erdoğan, en güzel örnek elbette, bir çok konuşmasında ''CHP döneminde karneeeeeeeeeeeeeeyle ekmek alıyordunuzzzzzzzz. Neyse ki biz geldikkkkkkkkkkkkk!!!'' gibi söylemlerle IQ ortalaması 15-25 arası değişen kitleyi gaza getirir alkışlar kopar. Kastettiği karneli dönem 1940'lardır elbette, II. Dünya savaşı dönemi.

Şimdi selle birlikte suçlu, 16 yıldır kendilerinin yönettiği şehirde, İstanbullu vatandaş ve CHP oldu :) Hani azcık daha utanmasalar ''Atatürk Kurtuluş Savaşı'nda buraları almayacaktı hacı, biz ne yapalım?'' diyecekler...

1. EKOLOJİK KIYAMET: Gezegenimizi çok kötü kullanıyoruz. Teknolojik gelişmelerin karşısında doğayı ciddi tahrip ettik. Ekolojik kıyametten ve iklim değişikliklerinden bahsediliyor. İnsan olarak çevreye ve doğaya saygılı olmalıyız. İşte bir ekolojik kıyametin sanki habercisi iklim değişikliklerinin getirdiği sıkıntıyı hep birlikte yaşıyoruz. Gezegenimiz ciddi bir sıkıntı çekiyor. Yağışların dengesizliği bunu gösteriyor. Son 80 yılın en büyük yağışının birkaç saat içinde İstanbul’a düşmesinin karşısında insanın bu doğal afetler karşısında yapacağı bir şey kalmıyor. Bunlar olağanüstü hal. İnsanoğlu bu gibi afetlerde çaresiz kalıyor.

2. ISLAH DEĞİL İŞGAL: İlmi olarak meseleye bakmak gerekir. Derelerin ıslahından çok, problem derelerin üzerine yapılan birtakım kaçak yapılardan kaynaklanıyor. Silivri’de bir dere yatağını gördük. Geçmişte Mimar Sinan yapısı köprünün bir bölümü işgal edilmiş. Elbette taşkın olacak bu çok açık. Ama maalesef hemen derenin yanında dört-beş katlı binalar inşa edilmiş.

YAPILAŞMA ÖNLENMELİ: Küresel iklim değişikliği nedeniyle taşkınlar daha da artacak. Vatandaşlar dere yataklarını işgal etmeyecekler. Dere yatağını işgal ederseniz, bir gün dere mutlaka işgal edilen yatağını geri alır. Burada vatandaşlara büyük iş düşüyor. Özellikle imar planlaması yapılırken, belediyeler yer darlığı sebebiyle dere yataklarını kapatarak, yer kazanmak adına geçmişte hatalar yapılmıştır. Kaçak yapılar varsa, yerel yönetimlerin bunu kesinlikle önlemesi gerekiyor.

3. “Ayamama Deresi, İstanbul’un sorunlu bir deresi. Ayamama Deresi bir sonuçtur. İstediğiniz kadar tedbir alın dereyi beş kat büyütüp, iki kat derinleştirin diğer kısımlarda yeterli altyapınız yoksa zaten su oradan yol bulup oraya iniyor. Sadece bir Ayamama Deresi değil. Sorun İstanbul’un sahilden kuzeye doğru ve doğudan batıya doğru yapılaşmasındaki standart dışı uygulamalar. Karayollarına bağlantı yolları, mahalli yollar, orada yapılan köprüler var. Onlar oranın günlük ihtiyaçlarına göre planlandığı için onlar böyle bir felakette hizmet yerine engel oluşturmaya başlıyor, olay bundan ibarettir.”

Şimdi ben size yukarıdaki açıklamalardan 1 numara için GreenPeace Türkiye ve Balkanlar Koordinatörü AB, 2 Numara için İstanbul Şehir Planlamacıları Odası ve Mimarlar Odası başkanı CD, 3 Numara için de dünyaca ünlü mimar ve şehir planlama gurusu EF desem inanırsınız. Oysa;

1 Numara: Kadir Topbaş,

2 Numara: Çevre ve Orman Bakanı Veysel Eroğlu (Milletvekili seçilmeden İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi (İSKİ) Genel Müdürlüğü dahil Büyükşehir Belediye Başkanlığı’na bağlı çok sayıda kurumda üst düzey yöneticilik yaptı)

3 Numara: Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım (1994-2000 yılları arasında İstanbul Büyükşehir Belediyesi Deniz Otobüsleri İşletmeleri (İDO) Genel Müdürlüğü yaptı).

4 dönemdir bunları seçen seçmene ne desem az... Artık belli oldu bu şekilde ders çıkmayacak, suratına pislesen nimet diyen tuhaf mazo bir seçmen. Bu adamlara sel de ulaşamıyor, bari yıldırım falan da ulaşmaz acaba?

Büyük Düşünmek

2009-07-06T14:41:00.005+03:00

Bavul topluyorum, haberleri açtım Memedali Birand kekeleyerek konuşuyor. Türkiye gündemi tatile girmek bilmiyor, ''belge/kağıt parçası'' falan filan. Her şey yolunda yani panik yapmıyorum.

Bavul biterken ciddi haberler de bitti ve Türkiye haberlerine geçti Kanal D. Elemanın teki, İstanbul'da, gecekondusuna kanalizasyon hattı çekmek için kepçe kiralıyor! Sonra gecekondusu kepçe ile kazdığı toprağın altında kalıyor (Toprak kayması).

Ölen yok, yaralanan yok. Neyse ki. Konumuz o değil aslında. Büyük düşünmek dedikleri tam da bu değil midir? :)

Kapanırken size ikoncan Deniz Arman'ı sunarım. Leziz bir ten rengi yakalamış kendisi. Ahahaha :) Tam Denzel Washington olmuş, Hollywood'a göz kırpmış (Bir büyük düşünme örneği daha :p)

Hesap İşletim Ücreti

2009-06-25T18:09:00.003+03:00

Bu ücretle ilgili bir bankacı ve "her şeye muhalif durmam lazım gelir" tandanslı ekşi sözlük'çü hariç 3 aşağı 5 yukarı herkes aynı fikirdedir: "Hesap işletim ücreti 'yasal' yolla yapılan bir hırsızlıktır."

Gülümseyerek karşıladığım "ama onlar da bir hizmet veriyor, bunun karşılığı bikbik" savunmasının, ki orijini hepimizin sevdiği değerli Pollyanna'dan gelmektedir, cevabı çok defa verildi. yine de örnek olsun diye detaylandırarak tekrar anlatacağım:

Bankalardan, diğer tüm kâr amaçlı işletmeler gibi, bir hizmet alındığı ve bunun karşılığında bir ücret ödenmesi konusunda hem fikirim. bunu bir not düşeyim. Zira bankalar da, gerizekalı olmadıkları için, sizden yaptığınız tüm işlemler için para alırlar:

- İnternet şubesinden döviz alırsınız, komisyon alırlar.
- Fon alırsınız, komisyon alırlar.
- Kredi alırsınız, dosya ücreti ve faiz alırar.
- Kredi kartı ile nakit para çekersiniz sizden nakit çekim komisyonu alırlar.
- Kredi kartı borcunuzu ödemezsiniz, faiz alırlar.

Bunlar temel bankacılık işlemlerinden kazanılan paralar. Bunlara ek olarak;

- Atm'den hesap özeti basmak isteyince hesaptan para düşenler,
- İnternet şubesinden havale yapınca para kesmeler,
- Şubeden havale yapmak isteyince komisyon kesmeler,

de listeye eklenebilir. bu noktaya kadar alınan paralar, komisyonlar ve ücretlere çok da itirazım yok. Zira o Pollyanna'ların da belirttiği gibi adamlar bir hizmet veriyor ve hizmetin bedeli de vardır. Tüm bunlara ek olarak ben bir hesap sahibi olarak hesabımda para tutuyorum, fatura ödüyorum (banka o parayı da bir müddet işletir) ve maaşımı o hesaba yatırıyorlar. Yani banka hesabımdaki paradan da para kazanıyor. Bu noktaya kadar her şey bana işin doğası için de çok normal geliyor (ecnebilerin ordinary course of business dedikleri).

Amma ve lakin, banka bana hesap açmışsın bunun ücreti de yıllık 60 tl derse bebek, oh bebek, ben dellenirim. Neden mi? zira bu istenen para hava parasıdır. Bakkala gittin, adam bakkal açmış evinin yanına (atm/şube), peyniri ekmeği ayağına getirmiş (dolar/ kredi), yerleri temizliyor, çırak çalıştırıyor bir masraf yapıyor (şubede adam çalıştırıyor, atm'ye para yüklüyor) ve tüm bu masraflarını hizmetinin fiyatına giydiriyor. Napıyor? 0,7 tl'ye mal ettiği cola'yı 1,25 satıyor. Burdan çırağın parası, bakkalın kirası ve ürünün maliyeti çıkıyor (komisyon, faiz ve dosya ücreti vb). bakkala bu yetmiyor çünkü bakkal hırsız, çünkü bakkal arsız. "bana aylık 10 tl hava parası verceksin, ben adam çalıştırıyorum, masraf yapıyorum hizmet veriyorum" diyor.

Bakkal örneği kusursuz bir örnek. şimdi burada "ama onlarda hizmet, onlar da bedel saldknasdfsdfssldka" diyenler bakkalından bu tavrı görse baton sucukla o bakkalı kovalamazlarsa ben de bir bok bilmiyorum!

Kaldı ki ben hesap işletim ücretine, makul olmak kaydıyla, çok da karşı değilim. Yaparsın 5 tl adam gibi ben yine öderim onu, yine huysuz emekliler gibi söylenerek. Ama 65 tl yaparsan hesap işletim ücretini (Akbank, link) ben o kulelerini başına yıkarım senin!

İlla Kayseri'deki deliren muhtar gibi yapmayın adamı (Video). Biraz insan olun, biraz adam olun, delirtmeyin adamı!

#16390497

...

Ayrıca; bankalara ödenen ücretler söz konusu olunca hemen "yurt dışında şöyle ama..." savunması gelir. O yurt dışındakileri bağlayan bir durum olup, benim zerre umrumda değil açıkçası. Kaldı ki, misal yurt dışındaki bankalar gerizekalı olmadıkları için bok varmış gibi her köşebaşına kendi atm'lerini açmazlar. Beraber kullanacakları ortak atm'ler açarlar bu da masrafı oldukça kısar (hani atm açmak süper masraflıydı ya). Bizim bankalarımızın salaklığını ben finanse edemem kimse kusura bakmasın.

Hesap işletim ücreti ve kredi kartı aidatı yasal soygundur. Adam gibi seviyelere çekilmedikçe, 6 yıl oldu, ödemiyorum asla da ödemeyeceğim.

Terminator Salvation!

2009-06-15T22:02:00.004+03:00

Tek kelimede özetlemek gerekirse, yazık. Terminator serisi bir felsefesi, 'robot vs insan' üzerine söylecek bir çift sözü olan bir seriydi. Siz bunu alıp Robocop derinliğinde bir film yaparsanız; senaryonun her yeri mantıksızlıktan dökülen bir hale sokarsanız insanlar isyan ederler.

Filmde o kadar çok saçmalık var ki imdb'nin hataları dizdikleri sayfalarına sığmaz. Filmle ilgili, senaryodaki mallıklarla ilgili tonlarca hatayı ekşi sözlük'teki yorumlardan ve sinemaestro'da Bilge Çınar'ın yazısından okuyabilirsiniz. Daha da üzerine eklenecek bir sözüm yok.

Lakin filmin bir mesajı var. En sonunda dillendirmişler. Oraya gelmeden, seriyi kült yapan şeyin filmin ve aksiyonun arkasındaki tüm o robot vs insan felsefesiydi. Bunu çıkardığınız zaman seri zaten hemen Robocop'a veya atv'de gece 22'den sonra yayınlanan dandirikten Amerikan Bilim Kurgu filmlerine bağlıyor.

Şimdi 1984'te ve 1993'te muhteşem 2 film çekmişsiniz, zaman yolculuğu ve insan vs robot üzerine güzel laflar sölemişsiniz. 2000'deki ufak kazayı (Terminator 3: Rise of the Machines) affettik diyelim. Sizin üzerinize aynı konuları işleyen Matrix üçlemesi çekilmiş, Battlestar Galactica gibi (insan vs robot) bir şaheser 5 yıl tv'de dizi olarak yayınlanmış, Bence çok iyi olan, Terminator Sarah Connor Chronicles yayınlanmış vs...

Siz de bunların üzerine bir film yapmışsınız. Yıl 2009. Filmin ana fikri: İnsanlarla makineleri ayıran en önemli özellik insanların kalbidir (Our heart that's what makes us human" dedi filmde yanılmıyorsam). Yek yeaa! İyi ki söyledin...

İşte bunu, bu sığlığı bu basitliği asla kabul edemem ben. Bu ilkokul 2 düzeyindeki ana fikire nasıl yapımcılar 200 mio USD yatırır, senaryoyu kimse mi okumaz... Eğer bu yapımcı yönetmen, senarist topunu değiştirmezse 5. filmde ya kara para aklıyordur ya da ileri derecede mal bir arkadaş.

Gidin sinemada görün. Sonra okuduğunuz yorumların büyük bir kısmının doğru olduğunu göreceksiniz.

4/10.

Cumhurbaşkanlığı Makamı, Kayıp Tril'ler ve Dokunulmazlık

2009-06-01T20:13:00.006+03:00

Yaşım 27. Ömrüm yeter de dokunulmazlık konusunun halledildiğini görür müyüm? Emin değilim. Banka soyup milletvekili olunabilen curcuna bir ülke burası. Milletvekilini bu kadar yüksek bir yere koyan başka bir ülke var mıdır acaba?

Siyaset meydanı izliyorum bi 3-5 yıl önce. Mehmet Gül hararetli bir tartışmanın ortasında bir katılımcıya "Milletvekiliyle konuşuyorsun, haddini bil!!!" demişti (Ki katılımcı adam saygısızlık yapmıyordu, itirazını dile getiriyordu).

Milletvekillerinin artık kürsü harici dokunulmazlığı olmamalı. Sırf bu dokunulmazlık yüzünden az daha Cem Uzan adlı bir siyasetçimiz olacaktı. Resmen böyle bir proje direkten döndü!

Cumhurbaşkanının dokunulmazlığı tamamen ayrı bir muamma. Bazısı var der, bazısı yok, düzenleme varmış, oymuş buymuş. Bu konuya bir ben mi takılıyorum çok merak ediyorum: Cumhurbaşkanlığı öyle bir makam ki oraya getirilen kişinin dokunulmazlığa ihtiyacı olmaması gerekiyor. Eğer bir şekilde yargılanması durumu varsa, bence yargılansın derim. Devletin başı, protokolün 1 numarası.

Burada 'de facto' bir durumdan bahsediyoruz. Basit suçlara karşı dokunulmazlıkla korunan bir devlet başkanı olur mu? Olursa o devlete ne denir?

İfrit Olduğum Reklamlar Vol 1: Zihni Göktay'lı Bosch Reklamı

2009-05-24T22:25:00.003+03:00

Bu aralar reklamlara takmış durumdayım. Çok genel geçer, köşedeki Fetullah'çı bakkalımın bile bildiği bir laf var: "Reklamın iyisi kötüsü olmaz." Herhalde insanlık tarihine geçmiş en yanlış laflardan birisidir bu. Sürekli küfrettiğim bir reklam o ürünle ilgili bende satın alma/kullanma isteği yaratmıyorsa başarısızdır.

Neyse amaç marketing dersi değil. Beni ifrit eden reklamların açılışı Zihni Göktay'ın en son Bosch reklamıyla olacak. Önce reklamı izleyelim bir zahmet:

Bosch - Torun
Yükleyen OlcaytoCengiz - Check out other Film & TV videos.

Gaf 1: Kadın: Baba inanamıyorum sana, bu yaşta teknolojiyi takip ediyosun.

Bu nasıl bir laf şimdi? İnsan babasına böyle bir laf eder mi? Oldu olacak "Baba inanamıyorum sana, bir ayağın çukurda hala teknolojiyi takip ediyosun." diyiversin!

Gaf 2:
Baba: Ötekisi Elektrik İdaresi'ne çalışıyordu evladım, bu yenisi kıl, tüy ve yün...
Kadın: Ya baba Elektrik İdaresi diye bir şey mi kaldı... O geçen asırdı!..

Şimdi benim kızım olcak, ben gelcem dede olma yaşına bana böyle bir laf edicek... O yeni buzdolabının kapağını söker, kızın kafasında parçalarım. "Sen kimsin lan dürrük!" derim...

Oysa baba çok kibar, yeni nesillere örnek olmak rerererörör diyor ve reklam bitiyor.

Bu reklamı 100 kez falan izledim. Her seferinde bende aynı hissi uyandırıyor. Bu reklamın metin yazarının muhtelemelen hiç bu modelde bir dedesi olmamış. Kibrit çöplerini atmayan, tutumlu ve dikkatli. Veya tam tersine küçükken babasından/dedesinden şiddet görmüş. Zira biz bi buzdolabı yaptık ve bu enerji tasarrufu yapıyor demenin yolu bu olmamalı.

Pizza Lui

2008-11-22T23:50:00.003+02:00

Mahallemizin yeni bir adet pizzacısı var, Pizza Lui. Büyükdere caddesinden Etiler sapağına girip 250 mt kadar ilerideki Migros'un sokağına dönüp, sokağın sonuna kadar azmederseniz orada sessiz ve iddiasız bir şekilde ikamet ediyor.

Dükkan oldukça ufak; 5 masası ve aynı anda 20 kişiyi ağırlama olanağı var. Daha fazlasını da istemiyorlar zira işletmecisi asıl amaçlarının paket servise odaklanmak olduğunu söylüyor.Masaların üzerinde hiçbir şey yok, dolukça minimal ve sade, müzik güzel içerideki pizza kokusu harika. İçeriye girince her türlü detayın dikkatlice düşünüldüğü görülüyor. Sadece pizzanın tadı kaybolmasın diye paket servis için özel tasarlanmış kutular yaptırılmış.

İşletmecisi kalkmış İtalya'ya kadar gitmiş, orada bir pizza ustasından hamurun tarifini ve Türkiye'deki marka haklarını satın almış. Kendisi amacını "doymak için değil, lezzet için pizza yemek" ve "müşteri değil mürit yaratmak" olarak özetliyor.

İncecik pizzasını yedikten sonra ' Lui Dolce Nutella' adlı muhteşem tatlısını (evet Nutella'dan yapılıyor) da mutlaka yemek gerek! Menüde pizzanın yanı sıra 3-4 çeşit makarna, salata ve içecekler de mevcut.

Çok başarılı bir internet sitesini şuradan ziyaret edilebilir. Bu dakikadan sonra civarında tüm pizzacıların birer şubesi olsa da başka bir yerden sipariş vermeyi düşünmüyorum.

14 Yaşında Bir Kıza Tecavüz Edip Ceza Almadığın Bi' Yer Var Mı Bildiğin?

2008-10-28T18:33:00.005+02:00

Kimsenin beklemediği oldu. Kanıt belli, suçlu neredeyse suç üstünde yakalanmış dava açılmış her şey yerli yerinde. Bir sofu, din üstadı; herkese hergün köşesinden ahlak, erdem ve din dersi veren pamuk dede, kar beyazı... Bu amca 14 yaşında bir çocuğa tecavüz ediyor. Böyle durumlar için bir tabir var, şu an aklıma gelmiyor, ama biraz O.J Simpson gibi. Her türlü kanıt, tanık durum sizin aleyhinize. Ve siz tahliye edilebiliyorusunuz! (Bilmeyenler için kısa not: O.J Simpson'ın elbiselerinin üzerinde öldürdüğünü iddia ettiği sevgilisi ve erkek arkadaşının kanı bulunmuştu.) Hüseyin Üzmez'in tahliyesi da en az O.J Simpson vakası kadar inanılmaz!

Tahliyenin dayandırıldığı nokta da mağdurenin "beden ve ruh sağlığının bozulmadığına" işaret eden Adli Tıp Raporu. Bu tıp raporu bana harika bir lafı hatırlattı: hani şu karıncaya bir şey yapıp da belini incitmediğimiz! Atalarımız gerçekten biliyor ne diyeceğini...

Mideniz kaldırıyorsa, şuradan H. Üzmez'in saçmalamalarını okuyabilirsiniz. Kendisi tahliyeden sonra şunu demiş kelimesine dokunmadan:

Demek ki takdiri ilahi buymuş. Aileden şikayetçi olmayacağım, onlara karşı herhangi bir kırgınlığım yok. Aileyle aynı şekil ve samimiyette görüşmeye devam edeceğim. Benim düşmanım şeytan, benim düşmanım nefsim. En çok kendi nefsime ve şeytana kırgınım. Kime kırgın olayım?

Ben ömrümde böyle yüzsüzlük görmedim! Adam bariz biçimde nefsim hakim olamadım nefsime kırgınım diyor ve tahliye olabiliyor. Tahliye olurken genelde yüzünü kapayıp koşa koşa kaçanların aksine gülen yüzü ve karısıyla kameralar karşısında veciz laflarını diziyor...

Bunları okuyup kızanlar, Hürriyet'e Milliyet'e yorum yazanlar, midesi bulananlar. Bu ülke sizin ülkeniz değil, bu ülke kendinin yarı yaşında (15 yaş) "kız alan" Cumhurbaşkanı'nın, kendinden tam 64 yaş küçük çocuğu taciz edenlerin; kendisine "dindar" imajı yapan herkesin her türlü boku yiyebildiği ve elini kolunu sallayarak, yaptıkları yanına kar kalarak gezinebilen insanların ülkesi artık!

Devlet ise, hamdolsun, milletin, çocukların gelişimi olumsuz etkileniyor diye internet sitesi kapatıyor... Oysa vereceksin 78 yaşında dedeye. Ne güzel taciz edecek, nur gibi yüzüyle...

33 Yıl Önce 33 Yıl Sonra

2008-10-02T22:49:00.005+03:00

Birkaç vakit önce polemik konusu oldu. Bundan tam 33 yıl önce TRT'de Aşk-ı Memnu yayınlanmış. Müjde Ar parlamış, 6 bölümlük bu mini dizi o zaman olay olmuş. Şimdi gümbür gümbür reklamını yaparak Kanal D'de yeniden çekmişler, yayınlamakta utanmıyorlar. Türk dizileri hakkında ne düşündüğüm malum. Şurada da belirtmişim zaten. TRT ne yaptı, ''bizde pastadan pay alabilir miyiz acaba'' diye düşünerek 6 bölümlük dizinin bir özetini verdiler, öpüşme sahnelerini keserek!

Bundan 30, 40 yıl önce çekilen filmlere bakın, anne babalara bir sorun. Bugüne oranla çok daha bol öpüşme sahneleri, kısa etekler çok daha az baskılı rahat bir ülke. Git gide dini (dindar adına ne diyorsanız) bakımdan daha baskıcı, giderek geriye giden bir ülkede yaşıyoruz ve bir 33 yıl sonra ne olacağı hakkında düşünceler hiç de ''ak'' değil. Reklamlarda oynayan annelerin omuzlarını photoshop'la giydirmeler, mayo reklamlarını panodan indirmeler bitmez bir tahammülsüzlük...

Ekşi Sözlük'te uzun süredir devam eden gerzek bir muhabbet var. ''Aaaa bugün de şeriat gelmedi''. Bu hıyar yaklaşım ancak bu tip geriye gitmelerin bir süreç sonunda uzun bir zamanda olduğunu bilmeyen kişilerin saçmalaması bir şey değil. Aynı arkadaşlar herhalde evrim için de ''eve maymun aldım bekledim, evrilmedi'' diye (!) düşünüyorlar.

Persepolis yayınlandığı zaman insanlar ''amaaan bizde olmaz, şu izin vermez bu izin vermez'' gibi yorumlar yapmıştı. Oysa gidişat bağıra bağıra olmasa da yavaş yavaş o tarafa doğru.

Bonus olarak TRT'nin yayın akışı. Sanırsın Kanal 7...

16:05 gönlümüzde yaşayan peygamber

16:40 islam-inanç imparatorluğu "islam-empire of faith"

17:40 ramazan sevinci

.....

01:30 semavi duyuşlar

02:30 gönlümüzde yaşayan peygamber

03:00 sahur zamanı

05:30 mukabele

Zamansız Veda ve Davetsiz Misafir

2008-08-23T23:43:00.007+03:00

Bazı olaylar var ki insanı kader kavramı üzerine ciddi ciddi düşünmeye itiyor. 1 ay arayla önce sevdiceğimin 18 yaşındaki artık kardeşi gibi olmuş kedisi; daha sonra da benim kedim kedi cennetine taşınmaya karar verdiler. Sahip olmuş olduğum tüm ev arkadaşlarımdan çok daha ''insan'' olan birini kaybetmek, hayatının neredeyse 1/4'ünü ameliyattı, ilaçtı tedaviydi gibi kıl tüy şeylerle geçirmiş bir tek kez sızlanmamış, tırmalamamış, çirkinleşmemiş; dellenip 5. kattan atlamış, ufacık bünyesine türlü maceralar sığdırmış bir dostu bir daha göremeyecek olmak tarifsiz bir acı.

Daha şimdiden ''aynısından al, adını da aynısını koy'' gibi dahiyane öneriler geliyor. Evcil hayvanı vazo seviyesine indiren bu anlayış malesef oldukça yaygın ve evinde hayvan besleyen birinden bunu duymak insanı oldukça şaşırtıyor. Zira hiçbir hayvan birbiriyle aynı değil, hepsinin ayrı birer kişiliği var. Geriye dönüp düşünüyorum da bazı ev arkadaşlarımdan çok daha derdini anlatabilen, çok daha derli toplu muhteşem bir şeydi...

Tam bu anda tam tipindeki hamşoluğa uygun bir hikayeyle ''uzaylı görmüş köylü'' formatında biri girdi hayatıma. Kendisi evden çıkıp İkea'ya gidip, başka hiçbir yere uğramadan eve dönen komşumun bagajında apartmanın arkasına iltica etmiş dünyanın en korkak kedisi. 1 ayı geçkindir mama verdiğimiz bu ufaklık artık beni görünce koşa koşa kaçmıyor ama mesafesini koruyor. Kapıyı açık bırakınca korkak korkak eve giriyor yatağa çıkıp uyuyor ama en ufak ''tık'' sesinde zıplayarak kaçıyor.

Gel zaman git zaman belki bu ufak bana alışacak, eve girdiği gibi seviderecek de... Yine de insan gerçekten hiç beklemediği bir anda dostunu kaybedince gerçekten bir daha eve bir kedi alma konusunda 1000 kere düşünüyor. Zira bu afacanlar iyiyken onlardan iyisi yok, onlardan tatlısı yok. Ama başlarına bir şey geldiğinde çok acı veriyorlar. Neticesinde ne demek istediğini hem çok iyi anlatıyorlar ama bir bakıma da konuşamadıklarından ister istemez çok aciz kalıyorlar. Sıkıntısını çözemediğiniz yavrucak göz göre önünüzde eriyip gidiyor...

Ne diyelim uzun ömürlü kediler, köpekler, kuzular vb. Gerçekten kimse böyle bir acı çekmesin...

Türk Telekom ve Delice Reklam Yapmak Üzerine

2008-06-22T13:06:00.004+03:00

Şu an pazarlama veya reklam üzerine bir tez hazırlayacak olsam, kesinlikle Türk Telekom ve reklamları üzerine hazırlardım. Türk Telekom'un hizmetlerini eleştirecek değilim, internet kullanıcılarının oldukça büyük bir kısmının aldıkları hizmetten şikayetçi olduklarını düşünüyorum. Blog'larda, ekşi sözlük'te ve bilimum teknoloji forumunda TT yerden yere vuruluyor. Gerek fiyat gerekse hizmet kalitesi ve sansürleme bakımından TT eleştiri/küfür sınırlarında dolaşıyor (Memnun olan varsa bilemem tabi...). Lakin konumuz bu değil.

Sanırım TT bu durumun farkında ve benim şahsen hiç görmediğim bir hacimde reklam yapıyor. Türk milli futbol ve milli basket takımının sponsorluğu, Cem Yılmaz'ın başrolünde oynadığı reklamlar serisi, NTV programlarına isim sponsorluğu vs... Sadece nitelik değil, nicelik bakımından da oldukça yoğun bir çaba içerisindeler. Bu çabanın sonuç getirip getirmeyeceğini zaman bize gösterecek. Bence bu ürün kalitesiyle dünyanın en iyi reklamını yapsalar bile tüketici görüşü değişmez, değişemez. Zira pazarlama derslerinde milyonlarca kez tekrar edildiği üzere satabilmek için önce ürün/hizmetin vaadettiğini verebilmesi gerekiyor.

Bu bilinmediği için ve "reklamın iyisi kötüsü olmaz" düsturuyla nice saçmalık reklam diye ileri sürülüyor, adından söz edilsin bu yeter diye görülmedik komiklikler yapılıyor. Misal soldaki resim. Bu resimden sonra mağaza sahibi "basında adım duyuldu, reklamın iyisi kötüsü olmaz. Durumdan memnunum" demişti. Ben buna daha ne diyeyim ki?

Başladığımız noktaya geri dönelim. Türk Telekom ekşi sözlük'e reklam vermiş. Diyor ki "Hızlı internete, hızlı başvuru devri başladı". İnternet üzerinden bir formu dolduruyorsunuz, ondan sonra telekom çalışanları size bir saat vermeden geliveriyorlar. Randevu yok, haber vermek yok. Siz evde yoksanız, gerekli kağıtları imzalamak için en yakın telekom ofisine kadar gidiveriyorsunuz. Böylece bu kampanyanın hedefinin ev hanımları, işsizler ve emekliler olduğu ortaya çıkıveriyor.

TT özelleştirilsin istemiştim vakti zamanında. Özel şirket olursa, hiç olmazsa kazık yesek de hizmet alırız diye düşünüyordum. Sonuç çok ciddi bir hayal kırıklığı oldu. Neyse ki Tellcom gümbür gümbür geliyor.

Küfür Kuşağının Acı Zaferi (Edit: Son dakika Golü)

2008-06-03T22:34:00.004+03:00

Türkiye'de adam gibi futbol yazısı bulmak çölde 'çikolata fondü' bulmak kadar zor. Az biraz 4-4-2, ucundan Radikal ve birkaç ekşi sözlük yazarı... Klişesini söylemek gerekirse, acetobalsamico şu kurak ortama yazılarıyla güneş gibi doğdu. 18 aydır da güzel güzel yazmakta, -yakından takip edenler bilir- saçma Türk spor basınının birçok uydurmasyon haberinin aslını aktarmakta, "başkanım beni al", "fenergsbjk çok pis geçirdi" sığlığındaki spor medyasının tüm açıklarını tek başına doldurmaktaydı. Ta ki geçen cumartesine kadar. Ne demiş veda postunda acetob:

En keyifsiz tarafı da arka planda sadece şahsıma değil; postlarda adı geçenlere de edilen hakaret ve küfür içeren yorumları silmekti. Hakaret edenler, küfür edenler; en sonunda cumartesi günü o kilidi asmama sebep olan; bana yeter artık dedirten; 4 yaşındaki çocuğumun adını ağzına alıp küfür eden ve her seferinde anonim arkasında saklananlar. Blogu yoruma kapatıp devam etmek bir yoldu ama tercih etmedim...

Bu küfür kuşağının bir zaferi, adam gibi olanların da bir kaybıdır. Herhangi bir tartışma içeren youtube videosunu açın bakın (ahahah cümleyi tamamlayınca uyandım açamıyoruz youtube'u!). Edilen küfürlere, biz küfre alışık Türk gençleri olarak inanamıyoruz. Aklın hayalin almayacağı laflar sadece birinin sevdiği şarkıya diğeri kötü bir yorum yapmış diye...

Futbol yazmasından mütevellit bir takıma yönelik yazdığı ve bundan dolayı fanatiklerin küfür ettiği sanılabilir. Oysa Acetob'yi 10 aydır vs takip ediyorum hangi takımı tuttuğunu bilmiyorum. Çok da merak etmiyorum, fanatizmden uzak o kadar güzel yazıyordu ki... İnsan gerçekten merak etmekten kendini alamıyor nasıl o yazılara bakıp, 4 yaşındaki çocuğuna küfür etme noktasına gelir bir insan? Ve takip edenleri, okuyanları olarak nasıl 4 yaşındaki oğluna küfür edenler varken "takma sen; yazmaya devam et" diyebiliriz? Diyebileceğim kısaca çok yazık olduğudur...

***** Neyse ki acetob kararından döndü. Yüreğimize su serpti...

Yol Hikayeleri Vol 1: İstanbul'da Neden Gerçek Zamanlı Dizi Çekilemez?

2008-01-09T23:11:00.000+02:00

Sene sonu gelmiş. denetçiyiz, zibilyon adet depo sayımımız var. 2 günde bir stok sayım listeleri geliyor, arkadaşlarımla 3 aydır esprisini yaptığım Çorum bana patlıyor, gülüyoruz. Bonus olarak Yozgat da veriyorlar 'ordan geçersin yakın...' Olsun diyorum 'sayım cuma, ctesi hiç olmazsa 1 gün annemlerleyim...'

Şirket benim için bi uçak bileti alıyor, bana mail atıyor 'bak biletin bu'. Daha önce uçağa binmeme rağmen ilk kez bana bi uçak ayarlandığı için hiç binmemiş gibi acemiyim. Eeee napıcaktım ki ben modundayım. Bir müddet sonra avarel halimi üzerimden atıyorum, on-line check-in yapıyorum, biniş kartımı basıyorum, internet gençliği, çok havalıyım! :)

Uçağa yetişirim diye erkenden çıkıyorum eve gidip bavul topluyorum. Bavul dediğime bakmayın altı üstü 1 t-shirt 2 içlik vs (buzzz gibi gıda deposu saymaya gidiyorum). Evden uçak için çıkıyorum saat tam 18.00. Check-in yaptırdım, biniş kartım 4'e katlı bir a4 olarak cebimde, bavulum yok. Rüya gibi bir yolcuyum THY için. Uçak kurallarına göre havaalanına varmam için tam 1 saat 40 dakikam var. 100 koca dakika! Eh zaten tramvayla gidicem, trafik yok, benden rahatı da yok. Durağa vardım 18.05. Tam durağa gelirken beni tramvaya götürcek otobüs geçti. Olsun moralimi bozmuyorum nasılsa iş çıkış saati vızır vızır otobüs geçiyor. Durakta bekleyen taksici anladı durumu. 'Abi götürüyim mi' diyor, kan kokusunu 3000 mt'den alan köpekbalıkları gibiler maaşallah...

Otobüs 15 dakika sonra 18.20'de geliyor. Ben biraz geriliyorum. Neyse ki yol mucizevi bir biçimde açık. Normal bir hızla gidioruz. Kabataş'da iniyorum tramvaya tam varıyorum, hop tramvay da gidiyor. Küfrediyorum saat 18.35. Bir 10 dk'da orada kaybediyorum, uzmanımız Shibafu'yu arıyor, THY'nin telefon servisi numarasını alıyorum.

Tramvay babanne yürüme hızında ilerliyor, her durakta birileri kapanan kapıların arasına girerek zorla içeri giriyor. Kapılarını kapatamayan alet her durakta ekstradan yarım dakika duruyor. Tam 30 dakikada Kabataş'tan Aksaray' a gelebiliyorum. Sözde trafik yok, modern toplu taşıma aracı kullanıyorum! İsyan ederek iniyorum ve gördüğüm ilk taksiye dalıyorum. 'Abi 25 dakikada havaalanına varabilir miyiz?' Taksici saatine bakıyor (19.08) 'iş çıkış saati mümkün değil ama atla bir deneyelim'. Sanki başka şansım mı kalmış? Taksici kelimenin tam anlamıyla yardırıyor. Sahile inip transit yoldan havaalanına gidiyoruz. Daha Bakırköy'e gelmeden transit yol tıkanıyor. Sonradan görüyoruz ki kaza olmuş. Transit yolun yanındaki normal yol bomboş, vızır vızır. Bugün benim şanslı günüm!

19.25 pes ediyorum. THY'yi arayıp bileti bir sonraki uçağa erteliyorum %30 ceza + 20 ytl ekstra. Geç kalışımın bana maliyeti. Neyse diyorum en azından tüm bilet patlamadı (Bu kadar Polyanna'yım). Yol da açılıyor. 19.44'te varıyorum havaalanına. Defalarca kaybettiğim 10-15 dakikaları kaybetmesem çok da rahat yetişirmişim. Taksiden iniyorum Milli Piyango'cu abiyle şakalaşıyorum. Çok rahatım nasılsa daha 1 saatim var uçağa. İçeri giriyorum, güvenlikçi kız gözlerini kısıyor 'Çok tanıdıksınız, acaba TV'den misiniz?' Teşekkür ediyorum 'bugün duyduğum en güzel şey bu oldu!' Kadın üstümü ararken saate bakıyorum 19.51. THY'ci abi 20.00'a kadar biletinizi alın demişti. Yavaş yavaş THY gişesine bakınıyorum. 19.54 anons geliyor: 'Dikkat dikkat Şafak adlı terbiyesiz, nerdesin ulan uçak kalkacak!'

O an tüm bileti ertelemiş, tv ünlüsüne benzetilen Şafak gidiyor; yerine başı kesilmiş tavuk gibi ordan oraya koşuşuturan Şafak geliyor. Koşa koşa uçağa gidiyorum, güvenlik 'merabaa, nereye hemşerim?' diyor. 'Uçak?' diyorum 'Biniş kartı?' diyorlar. Haklılar. 2. kez pes ediyorum (arka cebindeki ne akıllım?) 19.56 THY gişesine gidiyorum. Yolda bir anons daha: 'Dikkat dikkat Şafak sen tam dayaklık bir adammışsın ya nerdesin kardeşim!' Ben yine kendimi kaybedip oraya buraya koşmaya başlıyorum, bir hostes problem nedir diyor, durumu anlatıyorum. 'Bakın kontuar'daki şu hanım uçuş süpervizörüdür o ok vermeden uçak kalkmaz' diyor. Kadına gidip durumu anltıyorum, bavulsuz olmam ve check-in yaptırmam sayesinde uçağı bekletiyor, 2. kez uçuş kartımı basıyor güvenliğe el kol yapıyor aranmadan şöle bir x-ray'den geçerek uçağa biniyorum. 19.59.

Uçuş tecrübesi olan yolcular kaşlarını çatarak karşılıyorlar beni. Biliyorlar uçak beni bekliyor. Tüm bagaj yerleri dolu. Koridoru sonuna kadar kontrol ediyorum, geri dönüyorum business kısmına bavulumu yerleştiriyorum. Bu arada tüm hostesler, yolcular bana bakıyor. 'Ulan ne pis adammış be bi yerleşemedi de uçamadık.' Koridor kısmında oturan neredeyse herkese el bavulumla çarpıyorum. Su katılmamış Mr.Bean performansımla sonunda yerleşiyorum, uçuyor ve konuyoruz. Mutlu son.

Uçaktan iniyorum, cüzdandan para almam gerekiyor. Cüzdanla beraber bir kağıt da çıkıyor. Çıktısını aldığım biniş kartım. Başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor.

Bilenler bilir, 24 çok tutunca hemen yerli versiyonunu yaptılar. Adı mahşer. Dizinin rezalet kötü olduğunu söylersem çok da şaşırmazsınız sanırım. Şurada da yazmıştım zaten bu kafada olduğumuz sürece adam gibi dizi çıkmaz bizden. Tutmuş dizinin aynısı al, 2 ayrıntı değiştir olsun sana 'Türkiye televizyonlarını kasıp kavuracak yeni dizi!' Tabi ki Mahşer'in sonu da farklı olmadı. 4. bölümde cuma geceyarısı 00.10'a alındı, sonra da ne oldu bilmiyorum açıkçası... Zaten İstanbul'da geçen bir gerçek zamanlı dizi düşünemiyorum. 24 bölümün 12'si trafikte geçen dizi mi olur? :)

Vakti zamanında bu konseptle ek$i sözlük'te çok dalga geçilmişti. Şuradan okuyabilirsiniz.

Psikopat Ebeveynler, Yarış Atı Çocuklar & The Nanny Diaries

2007-12-26T22:55:00.000+02:00

Türkiye'de çocuk/genç olmanın zorluğu konusunda kimsenin bir şüphesi olmadığına eminim. İlköğretim 5'ten itibaren dershane, Anadolu Liseleri sınavı sıkıntısı bitince 1 yıl ara lisede tekrar dershane, özel ders, ek ders, yüzbinlerce soru vs. Gençler hayata bir yarış atı gibi başlıyor ve de çatlayana kadar koşturuluyor. Ciğeri daha kuvvetli olanlar finish çizgisine kadar son sürat devam ederken, diğerleri eleniyor. Pek Darwin'vari bir o kadar da zalimce...

Geçenlerde Milliyet'de artık butik dershanelerin moda olduğunu okudum. Haberi aramama rağmen bulamıyorum -tam rakam vermek isterdim- ama Türkiye'de dershanelerin yıllık cirosunun insanın dudağını uçuklatan bir rakam (milyar dolarla ifade edilen) olduğunu okuduğumda ağzım açık kaldı. Bundan 8 sene önce yavaş yavaş küçülmeye başlayan dershaneler sonunda 'butik' olarak adlandırılacak kadar küçülmüşler demek ki...

Yine o dünlerde okuduğum bir haberde (bu sefer Hürriyet, görüyorsunuz Doğan olmasa yazacak bir şeyim yok...) nispeten ünlü sayabileceğimiz, kültürlü, okumuş etmiş insanların çocuklarını nasıl yetiştirdiği ile ilgili bir haber vardı. Habere göre artık çocuklar 3 yaşında keman derslerine gönderiliyor, doğumdan itibaren evde anne - babası sürekli yabancı dilde konuştuğu için ilk sözleri 'mom' (veya konuşulan dil neyse o dil) falan oluyor; 5 yaşında ata, 7-8 yaşında ise 2. yabancı dil kursuna gönderiliyor.

Gerçekten insana şaka gibi geliyor ama değil. Bu haberi okuduğumda birkaç hafta kendime gelemedim ve anne - babama olan sevgi ve bağlılığım arttı. Bu bahsettiğim çocuklarından ufak Einstein yaratma hobisindeki insanlar Defne Samyeli ve eşi, Ayşe Arman ve sevgilisi (itiraf edin burda adını duymak sizi şaşırtmadı değil mi?) ve muadili insanlar. Sanki çocukları sürüş testindeki bir arabaymış gibi, yeni işlemci teknolojisini denermiş gibi zorlayarak; 5 yaşındaki ufacık bir çocuğun kaldırabileceğinden çok daha fazlasını yükleyerek neyi amaçlıyorlar süper merak içindeyim.

Bırakın çocuk bütün gün gebeş gebeş tv izlesin demiyorum. Şüphesiz biraz zihni çalıştırmada hiçbir sakınca yok. Okula gitmeden okuma yazma öğrenen, basit matematik işlemlerini öğreten anne babalar (misal benimkiler) bunu amaçlarken; günümüz anne babalarının bu tutumu, bende çocuklar adına ciddi bir acıma duygusu yaratıyor. Bu kadar çok kastıktan sonra da Ayşe Arman'ın evladı gibi oluyorsunuz. Bakın 3 yaşında annesine ne demiş: 'I said saçlar no dedim!'. Benim çocuğum böyle bir şey dese sanırım üzüntümden kanser olurum.

Bütün bu düşüncelerle senenin sabun köpüğü filmler dönemine girmişken kalkıp 'The Nanny Diaries''e gittik. Çok bir şey beklemeden izlenecek hoş bir film. Scarlett Johansson'un dekoltesiz ilk filmi (Kendine güvenen bir film yani) eli yüzü düzgün bir şekilde başlıyor ve bitiyor. Konuyu kısaca üniversiteden yeni mezun bir kız ne yapacağını bilemiyor, kendini bulmak için bir süre dadılık yapayım diyor; süper zengin bir aileye dadı olarak gidiyor olaylar gelişiyor şeklinde özetleyebiliriz. Çok da detaya girmiyim ama 5 yaşında gerçek bir psikopat yetiştiren bu aile dadının çocuğa yeterince iyi bakamadığını düşünüp bir danışman tutuyor. Danışmanın dadıya ilk sorusu 'Çocuğa Financial Times veya Washington Post okuyor musunuz?' oldu. Bu soru salonda gülüşmelere sebep olsa da acı ama gerçek türünden bir soruydu.

Bütün bunları gördükten sonra Türkiye'de normal bir çocuk yetiştirebilmenin başarı olduğuna inanıyorum ve normal bir insan olabildiğime seviniyorum,. Zaten siz hiçbir ek yapmasanızda yeterince zor olan çocuk olmak bir de bu tür tuhaf ebeveynler sayesinde hepten kördüğüme dönüşüyor. Çocuk dediğin koşar top oynar, barbie giydirir ne biliyim bilgisayar oynar. Hayat ilerde zaten insanları yeterince kasıyor, 3 yaşından özel derse başlamanın alemi yok. Bırakın çocuğunuz deterjan reklamındaki gibi hava kararıncaya kadar, toz toprak içinde koşsun. Zira bir daha bunu yapacak zamanı, zamanı olsa da hali olmuyor.

Hayvan (!)

2007-12-17T17:27:00.000+02:00

Güne yine can acıtan bir haberle başladım. Artık gelenekselleşmiş 'Bodrum'dan dönen tatilciler arkalarında yüzlerce evcil hayvanı sokaklarda bıraktılar' haberinin 2007 zamanı gelmişti. Biliyorsunuz böyle kaymak bir kısım var. Yaz kış demiyorlar ya Cunda'dalar ya Bodrum'da hava bozunca pat eve. E bu hafta sonu da Bodrum'a yılın ilk karı yağınca; vakit eve dönme ve bu arada evlerine kabul ettikleri evcil hayvanlarını şutlama vakti oldu.

Gebeş gebeş evlerine dönerken arkalarında bıraktıkları 'Kangal, İngiliz seteri, kaniş, buldog, Sibirya kurdu ve terrier' cinsi köpeklerden anlaşılacağı üzere bu vatandaşların maddi anlamda bir sıkıntıları yok. İnsanın evine kedi/köpek alması silah zoruyla olmadığı için oldum olası eve alınan bir hayvanın nasıl sokağa atılabildiğini, size bu kadar bağlanmış bir canlıya nasıl bu kadar zalimce davranıldığını anlayamadım.

Neyse ki sayı ve imkan bakımından çok yeterli olmasa da gönüllüler ve hayvan barınakları var. Her ne kadar buralar için kampanya yapanlar 'meczup' addedilseler veya 'ohooo önce sokaktaki evsizler nolcak' türü yersiz laflara maruz kalsalar da yılmıyorlar, yılmasınlar.

Evinize bir dost aldığınızda başınıza nelerin geleceği üç aşağı beş yukarı bellidir. Kedi sahipleri biraz daha şanslıdır ama genelde dostlarınıza vakit ayıracak, gezdircek, veterinere götürecek ve de seveceksiniz. Köpek alıp da gezdirmek gerektiğini bilmeyecek kadar sarışınsanız itirazım yok ama 'aaa bunu da günde 3 kere gezdirmek lazımmış benim o kadar vaktim yok o zaman ben bunu bi otoyol kenarına/yazlığıma bırakayım' diyorsanız sizde pek insanlık kalmamış. Gerçi bütün bu haberleri gördükten sonra 'hayvan' lafının bir küfür olduğu ve 'insanlık kalmamış' tabirinin de anlamı üzerine yeniden düşünmek gerekiyor gibi...

Her Şeyin Başı Sağlık!

2007-12-10T22:35:00.000+02:00

Bir insan hayatını yaşama konusunda ne kadar özgürdür? Bu uzun süredir kafamı kurcalayan bir soru. Bir çok yabancı filmde evin oğlanı/kızı 18 yaşına gelince tası tarağı toplar, kafası nereye istiyorsa oraya gider. Evin ebeveynleri de buna müdahele etmez, destekler (Yavrumuz kendi kanatlarıyla uçuyor tribi). Bizim daha bir koruyucu, kollayıcı; sahip çıkan bir yaklaşımımız var. O ince sınırı geçmediği sürece korunup kollanılmak, ilgilenilmek hoşuma gidiyor açıkçası.

"Bu benim hayatım; beni ilgilendirir!" genelde katıldığım bir cümle. Yine de konu, başlıktan da anlayacağınız üzere, sağlık olunca sevdiklerime müdahele etmekten kendimi alamıyorum. Her ne kadar annem diyetisyen olsa da hayatımın hiçbir evresinde hastalık hastası, sağlık delisi, enginar kabukları emen, kereviz suyu içen birisi olmadım. Dondurmayı kalorisine göre alan yazlık arkadaşlarım olsa da [onlar kendini biliyor :)] buluttan nem kapan, Michael Jackson gibi maskeyle dolaşan bir insan değilim; bu yaştan sonra da olacağımı çok sanmıyorum.

Yine de arabasının bilmemkaç bin km bakımını atlamayan, evindeki kedisi köpeği bir öğün yemek yemeyince karalar bağlayan, ahlar vahlar ile koşa koşa veterinere götüren insanlar söz konusu kendi sağlıkları olduğu zaman nasıl bu kadar umursamaz oluyorlar gerçekten anlamıyorum. Belli bir yaşı geçmişler veya ciddi bir sağlık sorunu yaşamış insanların düzenli olarak (mesela yılda bir) kendilerini kontrol ettirmelerinde nasıl bir sakınca var anlamış değilim. Malesef eğitim düzeyi yükseldikçe de "her şeyi bilirim" tribiyle doktora gitme oranı düşüyor. Her ne kadar "eğitim" yüksek gözüküyorsa da bu benim için gerçek bir cahillik işareti. Doktora gitmek için illa başınıza kötü bir şey gelmesi gerekmiyor. Beni de en iyi Ayşe anlar sanırım.

Hayat her ne kadar kişinin kendi hayatı da olsa onu sevdikleriyle paylaştığı sürece sevdiklerinin de söz hakkı oluyor. "Aaa rahmetli taş gibi adamdı noldu ki birden bire?" veya "Rahmetli taş gibi adamdı ama doktora gitmeyi sevmezdi." türü laflar en mutlu ve sakin anımda bile beni çileden çıkaran laflar. Kendinizi de kediniz kadar önemseyin lütfen.

Öptüm bye.

Şehir Milliyetçileri

2007-12-06T14:18:00.000+02:00

Bir çocukluk arkadaşım daha askere gidiyor. Bu vesileyle bir kez daha ne kadar büyümüş olduğumu hatırlamış oluyorum. Orta 1’e gittiğini daha dün gibi net hatırladığım insanlar askere gidiyor, bir başkası “abi bak çocuğum oldu” diyor oysa aynı adamla daha dün su bombası yapıp camdan kızların kafasına isabet ettirmeye çalışıyorduk. Hayat en hızlı koştuğunu bildiğim atletten daha hızlı koşuyor.

Aykan’ı uğurlamaya Bursa’ya gittik. Gerçi gittiğimizde daha askere gitmesine 11 gün vardı ama olsun. Aykan ve ailesinde askere giden tüm ailelerde olduğu gibi bir endişe var. Gerçi Aykan çok da çaktırmıyor ama “Kötü bir yer olur mu? Uzun dönem gider miyim?” gibi sorular - doğal olarak – Aykan’ın zihnini kurcalıyor. Umarım diğer tüm asker adayları gibi istediğin yer olur...

Başlı başına ayrı bir post konusu olan 21 saatlik Bursa macerasında Aykan bir soru sordu: “Ee Bursa nası?” O noktada bana bir şey dank etti. Bazı şehirlerde oturan bazı şehir milliyetçisi arkadaşlar var. Bunlar nereye gitse, yeni kimle tanışsa yaklaşık 30 dakika içerisinde kendi şehrinin ne kadar muhteşem olduğunu, o anda bulunduğu şehrin ne kadar dandik olduğunu anlatmaya başlar. Kafanızı balon gibi şişirir. Bir tahmin alalım? Evet doğru tahmin ettiniz bunlar İzmir’li ve İstanbul’lular...

İstanbul’un ve İzmir’i ne kadar güzel olduğunu anlatmama gerek yok 1’inde yaşıyorum öbürünü de 1 – 2 kez gördüm, kardeşim yaşıyor vs. Fakat bu tutum gerçekten çok sıkıcı. Şahsen bir şehri ‘güzel’ kılan yegane özelliğin, o şehirde sizin için çok önemli olan insanlar bulunması ve o şehrin ‘yaşanırlığı’ olduğunu düşünüyorum. Bu özellikler sağlandıktan sonra dünyanın her noktası benim için güzel olabilir. Dünyanın en güzel şehrinde yapayalnız olduktan sonra veya şehrin en güzel yerinde oturup oraya gitmek için her gün 4 saat yol yapıyorsanız aslında yaşamıyorsunuz demektir.

İzmir’li ve İstanbul’lu şehir miltanı arkadaşlarınızla sohbet ederken – özellikle Ankara’lıysanız - duyacağınız şudur: “Ankara mı ıyyyy memur şehri.” Birisine dayanamayıp sormuştum Ankara’yı ne zaman, nasıl gördün diye. Kendisi kuzeninin düğünü için 2 günlüğüne kaldığını söylemişti! Akraba düğününe gelip de 2 gün boyunca sürekli akrabalarla takılıp, düğünde göbek atıp evine dönen bir insanın gerçekten bu olay Nice'de geçse bile orayı beğeneceğini zannetmiyorum.

Şirket içinde eğitimde bir masaya oturmuştum. Masadakiler 1.5 aydır tanışan iş harici de görüşen tiplerdi (Hepsi İstanbul dışında oturup büyümüş, iş/üniversite için İstanbul’a taşınmışlardı). Konu 3 İzmir’linin de etkisiyle (toplamda masada 7 kişiyiz) İzmir’in ne kadar harika bir yer olduğuna, Ankara’nın İstanbul’un ne kadar boktan olduğuna geldi. Bundan sonra bir başkası sözü aldı Ankara’nın gri bir memur şehri olduğunu, içinin bayıldığını falan anlattı. Hepsi mutlu bir şekilde onayladılar. Bunu diyen insanın 22 yaşına kadar Samsun’da yaşamış olması ve sonradan ortaya çıktığı üzere Ankara’ya babannesinin yanına bir kaç kez 5 günlüğüne gittiği, bu kolektif onay durumunu değiştirmedi.

Böyle bir durum var. Herkes Ankara’ya, İzmir’liler de hem Ankara hem de İstanbul’a laf atarak aslında İstanbul’da nasıl süründüklerini unutmaya çalışıyor sanırım. Hepsi Ankara’yı yerin dibine batırdıktan sonra sanki az önce güzel bir dilim çikolatalı cheese – cake yemişçesine mutlu bir ifade takındılar ve hemen nasıl trafikte süründüklerine geldi konu. Böyle bir tezat olamaz sanırım.

Taze taze yaşadığım bir olay var. Dün sabah işe gitmek için bir otobüse koyunlar gibi sıkış tepiş bindikten sonra ön tarafa doğru akbillerimizi uzattık (otobüs o kadar doluydu ki anca arka kapıdan binebildik). Benden 1 durak sonra binen 2 kızın uzattığı öğrenci pasolu akbiller geri gelmedi. Baya birileri cebe attı akbilleri. Kızlar sırasıyla düzgün/kızgın/bağıran/ağlamaklı şekilde akbillerini defalarca rica ettiler. Kimse sesini yükseltip “ya versenize akbilleri” demedi. Şoföre kenara çekin, akbiller bulunana kadar devam etmeyin diyecek oldum (bu arada önlere kadar ilerlemiştim) adam öyle bir baktı ki bana sülaleme küfretse daha iyiydi. Böylece daha ay başında yeni doldurulan akbiller uçmuş oldu. Şimdi dilekçe ver uğraş dur yeniden akbil çıkar...

İkinci vaka gazeteden. Şu linkten detayını okuyacağınız bir intihar vakası. Alıntı yapalım:

2 yıl önce art arda anne ve babasını kaybeden Ayça İpek Büyükakbaş (27), geçen yıl da eşinden boşanınca bunalıma girdi. Yakın zamanda yeni bir ilişkiye başlayan Büyükakbaş, önceki akşam bindiği Üsküdar-Beşiktaş motorunda telefonla konuştuğu sevgilisiyle tartışmaya başladı. Bir anda gözyaşlarına boğulan Büyükakbaş, teknenin arka kısmına geçti. "Sana bunu yaşatmak istemezdim" diyen genç kadın, motordaki onlarca yolcunun önünde montunu, ayakkabısını çıkardı, çantasını yere bıraktı ve şaşkın bakışlar arasında kendini İstanbul Boğazı'nın karanlık sularına bıraktı. Tüm bu süre içinde genç kadına hiç müdahale etmeyen yolcular iş işten geçtikten sonra kaptana haber verdi.

Bir insan gözünüzün önünde intihar ediyor ve kimse kılını kıpırdatmıyor, kimse oralı değil. Kimse darılmasın ama ortalama bir İstanbul insanına 'insan' demek gerçekten çok zor. Tüm genellemeler yanlıştır bu bile klişesine takılmak istemiyorum ama o motorlara binenler gayet senin gibi benim gibi insanlar...

Ankara’ya “gri memur şehri” diyenleri düşünüyorum, şu an Levent’te 21. kattan Kağıthane/Seyrantepe tarafına bakıyorum (keşke elimde foto makinem olsa) ve gülüyorum (inanır mısınız gökkuşağının tüm renklerini birden görüyorum!). İstanbul’da 7 yıldır biriktirdiğim tüm sıkıntıları, karşılaştığım tüm odun insanları düşünüyorum ve “o gri memur şehrinin memur insanlarına kurban olayım” diyorum. Gerçekten hiçbir boğaz manzarası buna değmez...

P.S 1: Güle güle git, güle güle gel Aykan’ım...

P.S 2: Huzur içinde uyu Kerrigan...

Ağva

2007-10-14T21:02:00.000+03:00

İstanbul dev bir stres yumağı. En Pollyanna insan bile burada sinirden elektriklenerek dev bir mıknatısa dönüşebilir, infilak edebilir. Aslında herkesin malumu ama İstanbul'umuzun Londra'ya özenmesi ve son 4 gündür güneş yüzü görmememiz ve 2 gündür kesintisiz bir yağmur yağması da bu duruma pek olumlu bir katkıda bulunmadı. Hatta bir alıntı yapalım da görelim, İstanbul'a tatil için gelen Ayşe ne demiş:

Ankara'dan İstanbul'a 3 küsür saatte vardık, İstanbul'a vardıktan sonra köprüye ulaşmamız 1.5 saat sürdü. Burada trafiğin ne kadar bunaltıcı olduğunu anlatacak değilim ama nasıl nasıl nasıl böyle yaşanabilir her gün? Dönerken iyice felaketti yol İstanbul'a geliş istikametinde. Neredeyse Bolu'ya kadar trafik vardı. Bu çılgınlık. Ve eminim ki o konvoydakilerin çoğunluğu "Ankara'nın en çok İstanbul'a dönüşünün" güzel olduğunu düşünmüyorlardı.

Hal böyle olunca yani en rahat ve güzel geçmesi gereken tatil günleri bile insanda stres yaratan bir yerde yaşıyorsanız en güzeli ilk fırsatta yakınlara bir yerlere kaçmak, İstanbul'u unutmak. O yakınlardan biri de tabi ki Ağva. Ağva İstanbul'dan yaklaşık 80 km kadar uzakta harika bir yer. Bu şirin yer ile ilgili en ufak detayın bile atlanmadığı bir rehber de mevcut. Şu adresten rehbere ulaşmak mümkün. Bu ufak belde huzur, ördekler, yeşillik, araba gürültüsünün olmadığı bir yer için yani anti-İstanbul için benzersiz bir örnek. Hatta benim gibi bir Ankara'lı için Kuğulu Park özlemimi bile gideren süper bir yer.

Ağva'ya gideli neredeyse 1 ay olmuş. Son büyük yaz tatilimin son hafta sonunda içim sıkıntılarla dolu gitmiştim. Bilmeden de olsa çok doğru bir tercihmiş. İnsanın tüm sıkıntısını, gerginliğini alan ılık bi rüzgar gibi bir yer. Küçük yerlerdeki "Acaba kız arkadaşımın elini tutabilir miyim?", "Küpeme bi şey derler mi?" türü mahalle baskısından [oh şu lafı kullanmadan ölmekten çok korkuyordum! :)] hiç nasibini almamış (Almasın da zaten). Ramazan ayının ilk hafta sonu gönül rahatlığıyla denize nazır bir kafede diğer 2-3 masanın eşliğiyle biramızı içtik. Kimse dönüp bakmadı bile...

Ağva'ya gittiğinizde, sağdaki fotoğraftan da göreceğiniz üzere, nehir kenarında bir sürü otel var. Biz Club Rivière'de kaldık. Otellerin çoğu Haziran - Eylül arasında tek gecelik rezervasyon almıyorlar. Ancak Eylül ayından itibaren havaların soğuması, okulların açılması vs gibi sebeplerle tek günlüğüne de gitmek mümkün (ki doğrusu da bence bu. Cuma akşamı iş çıkışı oraya sadece yatmaya gitmek için ekstra bir gün parası vermek bana saçma geliyor).

Kesinlikle bir sonraki fırsatta tekrar gidilmeyi hakediyor zira huzur -en azından benim- İstanbul'da en çok ihtiyaç duyduğum ve burası bunu depolamak için ideal bir yer!

Konyalım Yürü!

2007-10-07T18:32:00.000+03:00

Basında da sıkça duymuşsunuzdur, 30 Eylül itibariyle Hz.Mevlana 800 yaşına bastı! Aslında son 10 güne "ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol" lafının komik japonca çevirisiyle haber olmuş bu önemli gün için (Çeviriyi de üşenmedim buldum: “olan şeyi gibi olmakla aynı zamanda ya da olmak için olduğu gibi olan şeyi olunuz” komedi hakkatten!) gerek Kültür Bakanlığı, gerek Mevlana Vakfı, gerekse yerel otoriteler çokça vakit ve emek harcayarak Konya Stadyumu'nda bir konser ve gösteri hazırladılar. MFÖ, Ahmet Özhan, Orhan Şallıel ve Senfoni Orkestrası'nın konser verdiği geceye üyesi olduğum müzikal topluluğu "huuu Allah" nidasıyla katıldı. Neyse konumuz konser değil, Konya.

Konya devletimizin böyyükşehir diye tanımladığı şehirlerden. Yine de hayatınızda büyük üçlüden başkasını görmemişseniz büyükşehir belediyesi verilmiş bu kentleri büyük saymanız mümkün olmuyor. Yine de kesinlikle küçük bir yer değil. Otobüste giderken klişeden taviz vermedik ve "Konya Türkiye'nin en muhafazakar şehriymiş ama Tekel'e göre de en çok Rakı orda tüketiliyormuş" dedik. Bu doğru mu değil mi bilmiyorum ama Konya gerçekten haddinden fazla muhafazakar bir şehir. Sokakta giderken oldukça normal giyinmiş 1-2 arkadaşımıza atılan laflar ve bakışlardan sonra bir milim şüphemiz kalmadı. Shibafu'nun da çok iyi hatırlattığı üzere Mevlevilik gibi hoşgörü öğretisine sahip içinde üniversite bulunduran bir şehrin daha hoşgörülü bir yer olması bekleniyor ama maalesef öyle değil. Konser gecesi Mevlana Vakfı adına konuşmaya gelen hanıma stadın önemli bir bölümünün "kafir" diye tempo tutması -aralarında nasıl bir anlaşmazlık var ise de- kabul edilebilir bir şey değildi.

Konya sokaklarında 100 mt kadar yürüdükten sonra şehirde Mevlana'nın ve öğretisinin ne derecede iz bıraktığını görmek mümkün (Tabi bu iz sadece şekli). Neredeyse Mevlana ile ilgili bir şey görmeden 3-5 adım atmak mümkün değil. Mevlana Berberi, Kasabı, Kebapçısı, Kırtasiyesi, Züccaciyecisi aklımda kalanlardan. Ayrıca Mevlana'nın lafları üst geçitlerden, billboard'lara heryerde mevcutlar. Yine de bu detaylardan çok benim dikkatimi en çok çeken oldukça güzel binaları oldu. Örneğin solda gördüğünüz alelade bir banka şubesi için ne kadar güzel değil mi? Bu sağdaki de Valilik Binası.

Konya'ya gidiş amacımız belli olduğu için Hz.Mevlana Türbesi ziyaret edilecek yerler listesinde ilk sıradaydı. Türbe, kapısında kuyruk olacak derecede kalabalık ve içinde sayısına şaşıracağınız derecede turist içeren bir yer olarak karşımıza çıktı. Yine bir klişe fakat "Elin Avrupalısı" yine kıtanın öbür ucundan kalkmış gelmiş birçoğumuzun haberi olmadığı yerleri, günleri bizden iyi biliyordu.

Türbenin içinde ufak bir müze, mevlevilere ait bir sergi ve bir hediye dükkanı var. Yoğun kalabalıktan tam bakamadık ama müze ve ilintili bilgiler çok da iyi değil gibiydi. Bir çok yerde bilgilerin sadece Türkçe verilmesi turistlerin düşünülmemiş olması bir eksiklikti.

O güne mi özgü bilinmez ama biz gittiğimizde içeridekilerin önemli bir kısmı kızına hayırlı bir koca aramakla meşguldü. En son içeride bir kemana bakarak "Allah'ım kızıma hayırlı bi koca nasib et yarabbi!" diye dua eden teyzeyi görünce sigortalarım attı ve dışarı çıktım. Bu ayrıca kader/kısmet/inanç konulu başka bir postta inceleneceği için geçiyorum.

Konya'lıların patentini aldığı bir yiyecekleri de var: Etli ekmek. Aslında Lahmacun kelimesinin Türkçe'si olan (Lahm: Arapça et, Macun: Hamur, ekmek gibi) bu yemek görüntü bakımından da bilmeyen birisi için gayet lahmacundur. Lahmacundan tek farkı daha az baharat içermesi ve de parça et içermesi. Ne lezzet olarak ne de başka bir yönüyle çok da fazlası olan bir yemek değil.

Özünde Konya 2 günlük bir seyahat için ideal. Daha kısası az, daha fazlası ise sıkıcı olabilir. Tabii önceden iyice araştırıp gidilecek yerleri iyice belirledikten sonra.

Mahallenin Güvenliğinden Sorumlu Teyzeler

2007-09-25T20:54:00.000+03:00

Türkiye'nin sivil savunmasında böyle ciddi bir oluşum var: "Cam veya Balkonda Oturan Fahri Polis Memureleri". Bu teyzeleri ilk farkedişim İstanbul'a üniversite için geldiğimde kiralık ev ararken oldu. Genelde sokakta yürürken kafanızı kaldırıp apartmanlara bakmadığımız için (bakın genelde dedim) bu teyzelerin varlığından çok da haberdar değiliz. Oysa onlar yazları birbirimizi korkutmak için anlattığımız hikayelerdeki gibi "hep oradalar ve bizi hep izliyorlar".

Ayrıca bu teyzelerin ciddi bir database'leri de var. Yine bir taşınma söz konusu. Aynı mahalle içinde 2 apartman sağa taşınıyoruz. Yollarda rezil rezil eşya taşırken aslında neredeyse hiçbir üyesine selam vermediğimiz (yabanilikten değil mahalle muhabbeti kastığından) mahallenin tüm teyzelerinin bir şekilde bizimle ilgili tüm detayları bildiğini farketmiştik. Nereliyiz, hangi okul, eve gelip giden erkekler, kızlar vs. Neredeyse beni, benim kendi ananemden daha iyi tanıyan teyzelerin olması fikri bir parça ürkünç geliyor!

Tonton teyze tadındaki bu insanlarda çok ciddi bir kayıt sistemi de var. Muhtarla yarışabilecek derinlikte bilgi sahibi bu insanlardan şöyle bir cümle duymak mümkün. "Onlar önce Göztepe'ye taşındılar orda hanımın eltisi var. Yazları, Didim'e gidiyolar yazlık var, oğlanda üniversitede not ortalaması da 2,4". Yani sanırsınız bahsedilen aranılan bir terörist! Bu nasıl bir istihbarattır anlamak mümkün değil. Sorun, en son 6 yıl önce yolda ayaküstü bir karşılaşmışlardır ama Brotherhood of Cam Teyzeleri aralarında da sadece kendilerinin bildiği muazzam haberleşme ağlarıyla her haberi anında alırlar!

Eskiden olsa teyzelerden gelen soruları hafif ters bir şekilde cevaplayarak muhabbeti uzatmamayı seçiyordum fakat artık korkuyorum. Ters bir cevap verirsem, teyze birden dürbünlü tüfeğini çıkarır ve "say hello to my little friend!" der mi acaba? :)

İletişmek

2007-09-21T22:44:00.000+03:00

Geçenlerde süper bir aforizma okudum. Adını maalesef hatırlayamadığım bir abimiz şöyle demiş:

"Aya çıkan insan ile iletişim kurabilecek sistemleri geliştirmiş bulunuyoruz. Buna karşın çoğu kez anne kızıyla, baba oğluyla, zenci beyazla, işçi işverenle, (...) anlaşamıyor..."

Gerçekten de böyle. Çoğu zaman en yakındakilerle, bizi çaba göstermeden anlamasını beklediğimiz insanlarla bile en basit konularda anlaşmayı; bırakın anlaşmayı ne demek istediğimizi bile anlatamayı başaramayabiliyoruz. Bazen aynı şeyi söyleyip de kavga ettiklerini gördüğünüz insanlar hiç olmadı mı? :)

Bazen en basit konuda, karşınızdakine ettiğiniz bir iki kelam laf bile o insanın algısı yüzünden o kadar ilginç olabiliyor ki... Misal 2 yıl kadar önce kedim ameliyat olmuştu ve enjektörle ağızdan -bebek emzirir gibi- besleniyordu. Haliyle 2 günde bir enjektör alıyordum. Zira enjektörü de yenilebilen bir şey sandığı için sivri dişleriyle her yerine minik delikler açıyordu. Gecelerden bir gece yarısı bir miktar alkol alıp eve dönerken enjektör kalmadığını hatırladım ve nöbetçi eczaneye girdim. Dışarıda arabada arkadaşlar bekliyor. Saat gece 02.00 vs.

Ben: İyi akşamlar, 20'lik enjektör istiyorum.
Eczacı: ?? Sebep?
B: İşte kedim falan cart curt vs.
E: Kusura bakmayın enjektörümüz yok.
B: Nası ya!!

Eczacı bariz bir biçimde bana yalan söyledi, eminim. Bu eczaneden sonra evime daha yakın başka bir eczaneye daha gittim, benzer bir tavırla karşılaşsam da bu sefer enjektörü aldım. Tok kedi, görevini yapmış kedi babası ve mutlu bir uyku... Yakın zamana kadar bu olayı gülerek anlatsam da ilk eczacıya kızgındım. "Gelip istediğimi tarif ettim. Neden bana inanmadı ki?" Oysa acaba karşı taraf benim ona yolladığım mesajları nasıl aldı? İçki içtiği belli bir genç, gece 2'de şırınga istiyor, zirzop bi kedi hikayesiyle...

İkinci hikaye bir ev taşıma hikayesi. Taşınırken ev sahibim "benim çocukluğum bu apartmanda geçti, ben bu insanların elinde büyüdüm. Ondan lütfen onları kızdırmayın rahatsız etmeyin. Hatta onların da olurunu alın demişti." Biz de ev arkadaşlarımla yaklaşık 2 haftayı apartmanda PR yaparak geçirdik ve ikna ettik insanların. Taşınmamızın hemen ertesinde eve dönerken mahallemizin şirin bakkalından bir şişe süt aldım. Bakkal emmi sanki Rakı almışım gibi gazete kağıdına sarmış, siyah poşete koymuş. Miş muş diyorum zira o anda bu durumdan haberisizim. Apartmanın önüne geldim ihtiyar heyeti kapıda laklakta.

Ben: Merhabalar, nasılsınız?
Topluluk: ...
B: Nasılsınız? Hava ne sıcak di mi? Blabla, süper boş konuşuyorum.
Amca: Yaa evet.

İşte tam o anda amcanın elimde uranyum tutuyormuşum gibi tedirgin tedirgin siyah poşete baktığını anladım ve jeton düştü. "Aaaa bunu da böyle sanki içki almışım gibi sardılar ya aahaha allah iyiliğini versin bakkal amca" yapıp şapkadan tavşan çıkarır gibi poşetten süt şişesini çıkardım. O anda ihtiyar heyetinin yüzündeki rahatlama ve bana karşı tutum değişikliklerini keşke görebilseydiniz. Bir anda pis içki içen, öğrenci evi üyesinden süt içen temiz çocuğa geçiverdim, 2 saniyede :)

Ne kadar çabalarsanız çabalayın, telepatiyi içeren bir teknoloji falan gelişmedikçe iletişim hep bir problem veya en azından ciddi bir çaba gerektiren konu olarak kalacak. Ben en yakınlarımdan birine "Şu pantolonu kuru temizlemeye verirsen süper olur. Bir de sorsana sadece ütü yapıyolar mıymış?" diye sorduğumda; "hımm demek sadece ütü yapılsın istiyor" diyerek pis pantolonu direk ütüye vermesini başka türlü açıklayamıyorum :)

Geri Sayım

2007-09-13T21:16:00.000+03:00

O gün geldi... 25 yıl 10 ay sonra çocukluk, öğrencilik, aylaklık -adına her ne diyorsanız- dönemi benim için bitiyor: Yarın işe başlıyorum! Aslında ilk gün için menümüz hafif, sadece oryantasyon toplantısı ile idare edeceğiz ama içten içe biliyorum ki bundan sonra bu günlere dönmemin tek yolu -eğer işsiz kalmazsam- emeklilik.

Tüm tanıdıklarım içinde en son işe başlayan benim [Hatta Ayşe'den bile 2 hafta geç başlıyorum! :)]. Bu hem bir baskı unsuru oldu bana (evde kalmış kız hissiyatına vakıf oldum); hem de tüm çalışan arkadaşların kıskançlıkla karışık "Sakın başlama! Biz başladıkta nooldu? iğrenç bişi!" şeklinde yakarmalarına katlanmak zorunda kaldım. Söylemeye gerek yok, hepsi üniversiteyi, liseyi deli gibi özlüyorlar. İnsan böyle işte; aynı adamlar/kızlar üniversitede söylenirlerdi "bir çalışmaya başlasak da hiç olmazsa emeğimizin karşılığı maaş alsak" diye...

İş hayatımdaki tek hedefim şu soldaki abi gibi olmamak, yani mümkünse men in black şeklinde tartan piste çıkmamak, pilimi bitirene kadar çalışmamak... İş görüşmelerinde gelen bitmez tükenmez sorulardan biri olan "Kendinizi çıkmaz ayın son çarşambasında nerede görüyorsunuz?"'a da karşımdakinin gözünün içine bakarak bunu söyledim. Umarım dileğim çıkar ne diyelim...

Bir de çekindiğim yegane durum uykusuzluk. Askerlik sayesinde artık uykusuzluk diye bir zayıflığım olmasa da; uykusuz kaldığım periyodun sonunda kendimi bariz biçimde mutsuz ve yaşlı hissediyorum! Umarım sağdaki abiye dönmem!

Artık günlerini laptop başında geçirecek bir bünye olarak daha fazla yazmak sözü ile bu post'u noktalayalım. Çalışanlara Allah kolaylık versin; çalışmayanlar hiç başlamasın! [Amma havaya girdim gören 10 yıldır Londra Borsasını yönetiyorum sanacak! :)]

Not: İş adamı/Businessman demiyomuşuz, çok seksist. Businessperson/İş insanı diyoruz. Çok havalı.

Bizimkiler vs Lost

2007-09-07T13:17:00.000+03:00

Dün Lost'un 3. sezonunda ilerlerken aklıma bir soru takıldı. Acaba bir gün bizden de Lost'vari kaliteli bir yapım çıkacak mı? Başlığa bakıp biraz abarttığımı düşünebilirsiniz; sonuçta Lost hali hazırda yayınlanan dizilerin en iyilerinden, Bizimkiler ise 1989’da çekilmeye başlanmış iddialı olmayan bir apartman dizisi. Dönem farklı, bütçe farklı, anlayış farklı vs. Fakat iyi ya da kötü olsun, izlediğim her yabancı dizide özgünlük, akıcılık, yaratıcılık almış yürümüş durumda. Oysa bizde en çok tutan diziler haricindeki tüm ortalama diziler yabancı dizilerden ya apartma ya da “kuvvetlice esinlenme”.

Süper Baba, İkinci Bahar, Perihan Abla ve bunun gibi dizileri bir tarafa koyuyorum. (İsteyen bu listeye Bir İstanbul Masalı, Asmalı Konak vs. de ekleyebilir, bence onlar burada değiller). Şu an kanallarımızda oynayan dizilerin büyük bir kısmı –aslında takip etmek de zorlaştı, 20 dizisi olmayan kanalı dövüyorlar- yabancı rakipleriyle kıyaslandığında çok yavan kalıyorlar. Yabancı dizilerde format 40-45 dakika dizi, 15-20 dakika reklam şeklinde 1 saati tamamlamaktır. Oysa bizde format, rating’i yüksek olan dizileri sakız gibi çeke çeke uzatmak ve alabildiğin kadar reklam alarak geceyi tamamlamak. İlk hangi cin fikirlinin aklına geldi bilmiyorum ama dizinin bir önceki bölümünü “özet” diyerek 1 saat boyunca tekrar yayınlamak da işte bu sündürme anlayışının bir ürünü. Bu sayede Asmalı Konak denen işkencenin gece yarılarına kadar sürdüğünü hatırlıyorum.

Seyircisine saygı duymayan bu anlayış, dizinin takip edilmesini de imkansız kılıyor. Örneğin bayıla bayıla izlediğim 24’te reklam aralarının en babası 4 dakikadır. Oysa ev arkadaşlarımın süper ilgiyle izlediği Asmalı Konak’ın reklam arasında gidip duş aldığımı hatırlıyorum! Döndüğümde dizi başlamak üzereydi, bir sonraki günün dizisinin reklamı yapılıyordu! 18 dakika ara verildikten sonra diziye veya filme tekrar konsantre olmak mümkün müdür? Reklam süreleri RTÜK tarafından düzenlendikten sonra bu sorun biraz aşıldı gibiyse de; reklam geliri seviyesini koruyabilmek için dizileri sündürme başladı.

Herkesin büyük bir ilgiyle izlediği İkinci Bahar, Süper Baba gibi dizilerde konu akardı. İyi oyunculuk ve kuvvetli bir hikayenin yanı sıra, her bölümde bir önceki bölümün üzerine mutlaka yeni gelişmeler olurdu. Oysa şimdi öyle değil. Aslında anlatacak hiçbir hikayesi olmayan 1001 Gece, hikayeyi uzatabilmek için Bergüzar Korel’in buğulu gözleriyle oradan oraya bakmasını, bakıp bakıp durmasını; aslında iki insan arasında çok kolay çözülebilecek, sadece “Canım sorun nedir?” diyerek halledilebilecek bir problemi 7-8 bölüme yayıyor. Sonunda da salak gibi barışıyorlar. Başka bir yaratıcılık abidesi olan Gümüş adlı dizide bölüm içerisinde 3-4 gün geçiyorsa, her gün için mutlaka önce Üsküdar sahilinden Kız Kulesi’ni gece görürüz, sonra da tüm boğazı sabah. Salağız ya sabah olduğunu başka türlü anlamamız mümkün değil! Eğer izlediyseniz, ortalama bir Seinfeld bölümünde anlatılan hikayelerin çokluğunu, derinliğini ve de konunun akışını düşünün; bir de Aliye’yi. Aliye’yi 10 hafta izlemeseniz bıraktığınız yerden ilerlemediğini rahatça görürsünüz. Oysa yabancı diziler için neredeyse yarım sezona tekabül eden 10 bölümde bir dünya değişiklik olur…

Bunların haricinde son trend yabancı dizileri kopyalama ve de pişkin pişkin üzerine yatma şeklinde. Türk versiyonu yapılan Evli ve Çocuklu (Married with Children), Patron Kim (Who’s the Boss), Aslı ile Kerem (Dharma and Greg), Tatlı Hayat (The Jeffersons), Acemi Cadı (Sabrina The Teenage Witch), Doktorlar (Buna apayrı bir parantez açmak lazım zira diğerleri tek bir diziden apartmayken bu Grey’s Anatomy, Nip/Tuck ve ER’in ortalamasıdır) gibi dizilerin bazıları orijinal eseri jenerikte belirtirken (bkz. Acemi Cadı) bir çoğu “Abi ne alaka, sana öyle gelmiş” diye işi pişkinliğe vuruyor. Ki bunlar sadece benim bildiklerim, kim bilir daha ne örnekler vardır. Bakın eleştirmesi tabu olan Avrupa Yakası ve Seinfeld benzerliklerine hiç girmedim bile…

Yaratmak şüphesiz kolay bir şey değil. Ama bu kadar kolaya kaçarak, seyirciyi salak yerine koymakta hakikaten ayıp olmaya başlıyor. Bu trend çalacak bir şey kalmayıncaya kadar devam edecek sanırım. Hangi kanalda olduğunu bilmiyorum ama “gerçek zamanlı” bir diziye başlayacaklarmış. İşte kızın tekine virüs enjekte edilmiş, 24 saat sonra aktive olacakmış vs. Ne kadar ilginç! Hikayenin Mission İmpossible 2’den, konseptin de 24’ten çalındığı bir dizi daha! Kahramanın adı da Cem Bavır olsun mesela! Önümüzdeki dönem de “Kahramanlar” diye bir dizi çıkarın, çalıp çırpmakta sınır tanımayın!

Not: Bu post’tan sonra Günaydın’dan, Kelebek’ten falan TV eleştirmenliği teklifi almak hedefindeyim! :)

İyi Saf, Kötü Saf

2007-08-28T22:04:00.000+03:00

Biraz da keyifli şeyler... Malumunuz Asmalı Mescit son 1-2 yıldır evrim geçirerek hip bir semte dönüştü. 3-5 yıl önce oradan döküntü evler satın alanlar şu anda köşe olmuş durumdalar. En gözde meyhaneler, gece klüpleri, restoranlar orada; daha önceden başka semtlerde kurulup ünlenen TAPS gibi yerler şubelerini buraya açıyor... Hatta bu mekanlar o kadar aldı yürüdü ki yazlık mekanlara şubeler bile açmaya başladılar. (bkz. Otto Alaçatı , Babylon Alaçatı). O kadar çok iyi seçenek var ki, eğer nereye gideceğinize karar vermeden Asmalı Mescit'e gittiyseniz dar sokaklarında çemberler çizmeniz çok olası!

Bu sefer bir özel gün kutlaması sebebiyle gidildiği için mekanı belirleyerek gitmiştik mekan da, başlıktan anlıyacağınız üzere, Saf ("Simple Authentic Food"'un kısaltması). Asmalı Mescit'te Taps ve Picante'yi geçtikten sonra solda kalıyor. Saf adı gibi organik yemekler yapan bi bistro. Yemekler ya pişirilmemiş olarak geliyor, ya da buharda çok hafif pişirilerek geliyor. Kullanılan tuzdan, yemeğin içindeki en ufak ayrıntıya; masaya gelen sudan martiniye kadar her şey organik.

Bu yanda ikamet etmekte olan Global Tadım Tabağı ve Kaju Fıstığı Humusu. 1'i başlangıç, 1'i de tadım tabakları menüsünden. Garsonun "yetmeyebilir" uyarsına rağmen iki kişi 3 başlangıç, 1'er kadeh içki ve 2 tatlıyla bayağı bir doyduk. Yemekler ortalama mekanlara göre lezzetli olsa da ne suşisi SushiCo kadar lezzetli, ne de humusu annemin ki kadar başarılı... Yanda gördüğünüz yarım salatalık, 1/3 havuç ve avuçiçi kadar humus için 17 lira istemeleri (su an 12'ye düşürmüşler) biraz kaş kalkıklığı yaratsa da hadi dedim bu güzel günü bozmayayım. Yine de hakkını verelim humus tabağının son üyesi olan keten tohumundan yapılan çıtırdakların tadını hala unutamadım!

İlk ve üçüncü fotoğraflar tatlılar. Malesef internet sitelerindeki menülerde tatlılar belirtilmemiş. İlki orman meyveli bir dondurma olup rüya gibi bir tada sahipti. Benim deneyimlediğim 2.'si (her zaman yaptığım gibi daha tatsızı seçtim!) meyveli, dondurmalı cheesecake'imsi... İçtiğimiz içkiler de inanılmaz ekşilikte gelen Sultanahmet Sangria ile, süper bir Mojito'ydu. [kötü içkiyi yine ben seçtim, isimden anlamam gerekirdi :)]

Biz oradayken tüm müşteriler değişik yabancı diller konuşmaktaydı. Bir nevi Birleşmiş Milletler yemeği gibiydi. Genel olarak yemekler resim gibi, tadları da fena değil (hatta bazıları oldukça iyi) ama restorandan çıkarken biraz 'imaj' satın aldığınızı hissederek çıkıyorsunuz. Zaten internet sitelerinde de reklamlarını Balçiçek Pamir'den "90 yaşında kayak yapmak isteyenlere..." alıntısıyla yapıyorlar. Ben 90 yaşımda kayak yapmak istemiyorum.

Bu noktaya kadar bahsettiğim Kötü Saf, Asmalı Mescit şubesi. iyi Saf'ı sona sakladım. Artık süper başarılarından mıdır, halkımızın çılgın detoks tutkusundan mıdır bilemiyorum bir şube de Kuruçeşme'ye tam Su Ada'nın karşısına açtılar. Malumunuz artık sağlık sayfası olmayan gazeteyi dövüyorlar; en cılızından en butlusuna tüm kadınlarımız "nasıl sağlıklı yaşarım, bir avuç kuruyemiş yersem, havuç kökünü buharda pişirip yüzüme sürersem tüm toksinlerinden arınır mıyım?" düsturuyla yaşadıkları için bu 2. şubenin başarısız olması mümkün değil. Zira hem 'Take Away' hem de detoks ürünleri satan ufak bir market açmışlar. Himalaya kristal tuzu alamayacağım diye çok korkuyordum!

Market beni hiç ilgilendirmediği için pas geçiyorum. İçeride 5-6 kişilik bar taburesi, dışarıda da yol kenarına atılmış 2 masayla hizmet veriyorlar. Wrap, tatlı, salata ve içeceklerden oluşan oldukça sade bir menüleri var. Mekan değişikliği fiyatlara da yansımış. Ufak salata, wrap ve içecekten oluşan 15 ytl'lik öğle menüsü tabakta bırakılmayacak kadar lezzetli, bitiremeyeceğiniz kadar çok. Tek alırsanız wrap'ler 10 ytl, salatalar 7 ytl. Özellikle humuslu wrap'i harika.

Bu detoks çılgınlığı tarafında bakmadan, Kuruçeşme şubesini övmemek mümkün değil. Gerek fiyatlar, gerek lezzet gerekse servis çok başarılı. Civarda oturanlara müjdeyi vereyim yakında evlere servis de başlıyor!

Zihin Kuraklığı

2007-08-23T13:25:00.000+03:00

Anlaşılan olmayacak! Başka şeyler, biraz keyifli şeyler yazayım diyorum ama mümkün değil. Tatile giderken de suydu, kuraklıktı bundan bahsederek, tatsız tatsız tatile çıkmıştım, döndüm konu hala bıraktığım noktada. Ankara bu arada öyle bir noktaya geldi ki, hastaneler hasta kabul edemez, mevcut hastalardan durumu ağır olmayanlar taburcu edilir hale geldi. Fakat şehre su getirmekle, hizmet etmekle yükümlü adamlar hala orayı burayı suçluyorlar sanki 13 yıldır görev başında olanlar kendileri değilmiş gibi!

Durumun bu derecede ağırlaşacağı ASKİ, DSİ hatta bir özel şirket tarafından hazırlanan değişik raporlarda Mehlih Gökçek'e sunulmasına rağmen, paşam bu uyarıları hiiiç dikkate almadığı gibi; kendisine bağlı fen işleri vs gibi kurumların paralarını da alarak yol, üst geçit falan yaptı. Yine uyarılmasına kendisine "oraya buraya çim ekmeyin, çim çok su ister" denmesine rağmen; "Ben çalı çırpı sevmem" diyerek Ankara'nın her yerine çim ekti. En son 1 hafta önce hala gece tankerle refüj çimleri sulanıyordu...

Neyse bütün bunları zaten gazetelerden okudunuz, okuyorsunuz tekrar etmek anlamsız. Önemli olan bunlara karşı ne yapıldığı. Bir arap büyükelçisinden "Hocam biz çöl ortasında yaşıyoruz, bizde bile sular böyle kesilmez" lafını işetme noktasına geldikten sonra insanda biraz utanma olur, bir şeyler yapar değil mi? Değilmiş demek ki. Melih Gökçek önce Allah'ın takdiri dedi, sonra kendisi hariç herkesi suçladı, herkesi yağmur duğasına çağırdı vs. Olmadı, hala yağmur yok. Gerçi adına meteoroloji denilen bir bilim dalı var o "birkaç ay daha böyle gidecek" dedi ama bakalım, belki yeterince yağmur duası edersek durumlar değişir! :)

Son bomba da AKP İdare Amiri Hüsrev Kutlu'dan geldi: Kuraklığın sebebi Ahmet Necdet Sezer! Bakalım ne demiş zat:

Ankara'nın bu yıl susuzluktan yanıp kavrulmasına AKP İdare Amiri Hüsrev Kutlu'dan ilginç yorum geldi: "Sebebi Ahmet Necdet Sezer"

Kutlu'ya göre Ankara'ya yağmur yağmamasının sebebi Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer. Parlamentoda bir grup gazeteci ile sohbet eden Kutlu, "Bence yağmur Ankara'da görev süresi bitip de hâlâ bu görevde oturan bir kişi olduğu için yağmıyor. Bunun böyle olup olmadığını tabii zaman gösterecek. Görev süresi bittikten sonra bakacağız" dedi.

İşte zihin kuraklığı dediğim bu. Bu insanların zihni o kadar kurak ki; böyle bir zihinden sorun çözücü veya olumlu bir şey çıkması mümkün değil. Geçenlerde sabah kahvaltısında babam "Ezkaza CHP - MHP ikilisi çoğunluğu elde etmiş olsa AKP bizim duymayacağımız, görmeyeceğimiz ufak yerlerde 'Bunlar geldi kuraklık oldu, uğursuz bunlar' diye propaganda yaparlar." demişti. Espri yapar gibi gelmişti, ciddiymiş. Kurak zihinlerden uzak olmanız dileğiyle...

Ek: Haber için: http://www.aktifhaber.com/news_detail.php?id=128786

Not: İstedim ki post'a bir tane Melih fotoğrafı koyayım. Yapamadım, görmeye bile katlanamıyorum...

Fırat ve Dicle'yi Özelleştir(ebil)mek!

2007-08-01T17:37:00.000+03:00

Az buçuk ülke siyasetini takip edenler bilir. "Babalar gibi satan" ve "ülkeyi pazarlamakla mükellef" bir maliye bakanımız ve başbakanımız var. Partilerinin programlarında -ve daha önceki hükümetten miras kalan IMF anlaşmasında- özelleştirme yer alıyor. Zaten özelleştirdikçe de arkalarındaki destek (yurtdışı siyasi ve ekonomik çevreleri) giderek artıyor. Yurtiçinde ise biraz kakafoni hakim. Bazı kesimlerde şiddetle "vatan satılıyor" derken, diğerleri "boşu boşuna elde tutmaktansa satılsın" diyor, bi kısım bu anlaşmaları alkışlıyor vs.

Bilmeyen yok sanırım özelleştirme kısaca devlet malının özel sektöre transferidir. ABD gibi bazı devletler Irak'ta savaşan ordunun bile bir kısmını özelleştiren* bir anlayışa sahipken; komünizme yakın diğerleri var olan özel teşebbüsleri de devletleştiriyorlar. Kısaca birden çok anlayış, herkesin kendi doğrusu var. Sanırım bu sebepten ülkemizde de böyle bir tartışma sürüp gidiyor. Özelleştirme konusunda -aynı diğer önemli konularda olduğu gibi- bir planımız yok, nasıl olacağına karar vermemişiz.

Nasıl bir devletin çorap, iğne ve ampül üretmesi saçmaysa; uğruna savaşlar verilen ekonomik bağımsızlığın simgesi -ve ayrıca stratejik öneme sahip- bazı değerlerin de sırf "özelleşiyoruz baba" modunda elden çıkarılması da o kadar hatalı. İsim isim saymaya gerek yok enerji, bankacılık, telekomünikasyon vb. bir çok önemli sektörden -Türkiye standartlarında- dev şirketler özelleştirildi, özelleştiriliyor. Körü körüne özelleştirme karşıtı da değilim, iyi bir fiyata satıldıysa veya var olan dış borcun kapatılması gibi bir amaca hizmet ettiyse de durumu kabullenebilirim. Ama acaba gerçekten olan bu mu?

5 yıllık AKP iktidarında görülmemiş meblağlarda özelleştirmeler yapıldı. Dönüpte rakamlara bakmaya üşendim ama sadece 1 yılda 20 milyar $ civarı özelleştirme yapıldığını hatırlıyorum. Peki bu dönemde kamu dış borcu ne oldu? 85 milyar $'dan 87 milyar $'a çıktı. İtiraz etmek için ekonomist olmaya gerek yok. 5 yıl önce borcunuz fakat iyi kötü varlıklarınız varken, 5 yıl geçti en değerli varlıklarınızı sattınız borç -ufak da olsa- arttı. Bunu kimsenin kabul edebileceğini sanmıyorum. Eh hal böyleyken, AKP'nin 2. dönemde özelleştirmelerin hızını arttıracağını açıklamasına itirazla yaklaşanlar çok.

Zatan halihazırda satabilecek çok varlık kalmamışken (Bir iki banka ve 3-4 büyük kamu kuruluşu kaldı) ilginç haber Milliyet'te yayımlandı. Habere göre Fırat ve Dicle nehirlerinin kullanım hakkı 49 yıllığına özel şirketlere kiralanacak. Şimdi bu haberi en ciddi AKP karşıtlarına anlattığım zaman "ahahaha hadi len" dediler, "bu kadar da olamaz". Malesef şaka değil hökümet ciddi ciddi bildiğiniz akarsuları özelleştirmeyi düşünüyor. Gerekçe de atıl su kaynakları, bunlar zaten akıyorlar boşa falan. 100 yıldır anlatılan Fırat akıyor Türkler bakıyor hikayesi...

Bakalım dünyada akarsular özelleşince neler olmuş:

Dünyada suyun özelleştirilmesi ve ticarileştirilmesinin halklar üzerindeki olumsuz etkisi, her geçen gün daha fazla hissedilmekte ve hızla da artmaktadır. Örneğin, Bolivya’daki Cochomamba kentinde ve kamunun elinde bulunan su hizmetlerini 1999 yılında Hollandalı Bechtel şirketi satın aldı. Satış işleminden birkaç hafta sonra hiçbir yatırım ya da iyileştirme yapmaksızın su satış fiyatlarını %200 arttırdı ve halk su alamaz hale geldi. Şirketin su satış fiyatlarını indirmeyi reddetmesi üzerine halk isyan etti ve geniş çaplı protesto eylemleri Bechtel’i Bolivya’dan ayrılmaya mecbur etti. Kasım 2001’de Şirket Bolivya devletine karşı, WTO’nun Tahkim mekanizması olarak kullandığı Dünya Bankası’nın ICSID-Yatırım Uyuşmazlıklarının Uluslararası Çözüm Merkezinde 25 milyon $ tutarında bir tazminat davası açtı ve “bu tutarın, yatırım miktarının yanı sıra, şirketin kar beklentisini de içerdiğini de” açıkladı. Şirket davayı Bolivya ve Hollanda arasında imzalanmış olan bir İkili Yatırım Anlaşması (BIT)’na dayandırdı. Dava Dünya Bankasının kendisini tarafsız bir yargı merkezi gibi tanımlayan ICSID’da açıldı. Ancak Dünya Bankası Başkanları doğrudan ICSID tahkim panellerinin başkanlığını da yürütüyor. Coshomamba’daki kamusal su hizmetlerinin Bechtel’e devredilmesinde Dünya Bankasının zorlayıcı rolü dikkate alınırsa ICSID’ın hangi taraflı olduğu da ortaya çıkıyor. Nitekim ICSID’da bir yıldan daha fazla süren dava 2003 yılı başında Bechtel Şirketi lehine sonuçlandı, kel göründü ama bu Bolivya devletini tazminat ödemekten kurtaramadı ve Bolivya Halkı da Uluslararası Tahkim ile tanışmış oldu.

Bu da ikinci örnek:

Bir başka örnek ise Gana’dan, yıllarca siyanürle altın elde edilen ülkede temiz suya ulaşmak bir hayli zorlaşmışken, Dünya Bankası kredi anlaşması yapmak için Gana Hükümetine ülkedeki kent-su dağıtımının özelleştirmesini şart koştu. Hükümet ise bunu da halka reform diye yutturmaya çalışıyor. Bu reform programı suyun sunumu karlı olan şehir suyu ile karlı olmayan kırsal bölgeler ikiye ayrıldı. Şehirdeki suyun dağıtımı özel şirkete devredilecek, maliyetler tam olarak karşılana kadar su tarifeleri arttırılacak ve daha sonra su şirketinde çalışanların sayısı azaltılarak şirket karlı hale getirilecek.

Örnek daha bol. Su kadar değerli ve önemli bir konuda, susuzluk sıkıntısı bu kadar ciddi biçimde başgöstermişken, ülkenin başkentine 2 günde 1 su verilirken o ülkenin en büyük 2 akarsuyunu 49 yıllığına kiralamak nasıl bir şeydir? Düşünüyorum, anlayamıyorum. Haydi şu ana kadar ki özelleştirmeleri bir şekilde ekonomik sebeplerle açıkladık fakat akarsuyu özelleştirmek nedir ya?! Adı da değişsin Fortis Dicle veya ne bileyim Nestlé Fırat olsun. Her şeyi bankaları, şirketleri, akarsuları özelleştirdik diyelim sırada ne var? İşsizleri de özelleştirelim (!), malum onlar da boşta duruyorlar hiçbir şey atıl olmasın!.. Üzerine espri de yapsam espri kaldıramayacak kadar ciddi bir konu. Bakalım ne olacak?

Son not: Özelleştirmeden beklenen gelirin 3,1 milyar $, Akbank'ın 2007 yılı ilk 6 ayı net karının yaklaşık 1 milyar $ olduğunu söylersem "beklenen gelirin" ne kadar komik olduğu görülür sanırım: Akbank'ın 1.5 yıllık karına karşılık Fırat ve Dicle'nin 49 yıllığına kiralanması...

Alıntıların kaynağı: http://www.antimai.org/mkl/sy03ikkolcu.htm#_ftn1

* ABD ordusunun Irak'ta savaşan yiğitlerinin (!!) bir kısmı özel güvenlik şirketlerinin paralı çalışanlarından oluşmakta. Başarısızlıklarının sebebi biraz da bundan sanırım.

Seçim Sonuçları Sürpriz Oldu mu?

2007-07-26T14:51:00.000+03:00

Uzunca bi ara vermişim. Bakıyorum da yaklaşık 2 haftalık bir suskunluk. Bu 2 haftaya yine dünyalar sığdırdım. İnek sağma makinelerinin temizlik ve hijyeni üzerine fransızcadan türkçeye çeviri, taşınma, ufak bir Ankara kaçamağı ve seçimler! (En önemlisini de en sona bıraktım!)

Seçimlerin sonucu malum. Birçokları gibi ben de seçim akşamı tv başında biraz hayretle, biraz kızgınlıkla tablolara baktım. Üzerinden biraz bir süre geçince insan kendi kendine soruyor sonuçlar gerçekten de bu kadar şaşırtıcı mıydı? Son 5 yıldır, beğensek de beğenmesek de, bir şeyler yapar gibi olan AKP, her dediğine itiraz eden, tersini söyleyen CHP değil miydi? AKP'nin 10 icraatının 9'u tüylerimini diken diken ediyor, hatırladıkça sinirleniyorum. Fakat karşısında hiçbir şey önermeyen, sadece "öcü" diyerek korku yoluyla oy toplamaya çalışan rakipler...

Bu seçim döneminde TV'lerden, gazete ve internetten partileri takip etmeye çalıştım. CHP'nin ne vaat ettiğini bir türlü anlayamadım. Geçen 1-2 ayda aklımda kalan tek şey Bay-Kal'ın nüfus cüzdanını göstererek "hastanede bununla tedavi olunacak dediği" oldu. Oysa misal oyumu da verdiğim Baskın Oran'a bakalım. Herhalde söylediklerini toplasak, CHP'nin Bay-Kal'la girdiği son 4 seçimde söylediklerinin toplamından fazladır.

Tony Blair'in bir anısı var. Gençliğinde İşçi Parti için kapı kapı dolaşıp "Nükleer Silahlanmaya Hayır!" broşürü dağıtırken [Bu arada O da ne kadar değişmiş gençliğinden bu zamana :)], düşük gelirli bir muhitte bir kadın kapıyı açmış, Blair'i dinlemiş. Ok demiş, "Sen evdeki açları doyur, ben de senin nükleer silahlarını durduracağım." Bizde de hikaye böyle. CHP gecekondu mahallesine gidip "Türban, Başörtüsü, Laiklik!" diyor; AKP'li belediye düzenli kira yardımı, çuvalla kömür/bulgur/pirinç yardımı yapıyor. Allahaşkına bu kesimin oyunu kime vermesi bekleniyor. Eşi, kızı ve gelini türbanlı; evine doğru dürüst ekmek girmeyen adama "Laiklik elden gidiyor ağalar!" derseniz size gülüp geçerler!

Bir de aslını inkar ederek, sağdan adaylar göstererek, milliyetçi oylar için üslup sertleştirerek olmaz. Millet aslı varken çakmasına oy vermez. Nitekim de vermedi. Bu partilerin geçmişini bilmeyen birisi sadece son 3-4 aya bakarak DP ve CHP, hatta MHP'nin çok benzer şeyler söylediğini görebilir. Eh o zaman DP ve MHP gibi orjinalleri varken neden CHP'ye oy verilsin?

CHP ve diğer partiler, tabana inip en AKP'liler kadar çalışmadıkça, doğru dürüst politikalar üretmedikçe bu sonuç baki kalacak. Seçmen açıkça gösterdi ki, laf salatası yapıp, uçuk vaatler edenlere en "cahili" bile inanmıyor. Öyle olsa iş aş Mr. Baş çılgınlar gibi oy almaz mıydı? Veya sokakta mazot dağıtan Cem Uzan?

Kısa ama çok çarpıcı ve komik bir alıntı ile bitirelim. CHP -sanırım- Bingöl'e otobüs kaldırıyor ki seçmen oy kullansın. 6.000 kişiyi şimdi adını unuttuğum bir ilçeye götürüyorlar. Seçim yapılıyor, ilçede CHP'ye çıkan oy 4.500. Bundan daha acıklı bir durum olabilir mi?

Hisseli Harikalar Kumpanyası

2007-07-13T19:36:00.000+03:00

Hisseli Harikalar Kumpanyası -fazla da zengin olmayan- müzikal tarihimize altın harflerle yazılmış bir gösteri. Perdesini ilk kez 1979'da Şan Sinema'sında açan oyun 3 yılda 600'ü aşkın gösteri gerçekleştirmiş!* Kolay konusu, sağlam oyuncu kadrosu ve keyifli müziğiyle kısa sürede başarılı oldu ve uzun süre kapalı gişe oynadı.

Müziğini Melih Kibar, sözlerini de Çiğdem Talu'nun yazdığı müzikalin oyuncu kadrosu neden bu kadar başarılı olduğunu da açıklıyor zaten: Erol Sevgin: Erol Evgin, Süheyla Deniz: Nevra Serezli, Cafer: Mehmet Ali Erbil, Adalet: Adile Naşit, Emin: Turgut Boralı, Prenses Mehtap: Ayşen Gruda, Hüseyin Ağa: İlyas Salman, Hilda: Asuman Arsan, Çığırtkan: Kartal Kaan, Şebnem: Belkıs Dilligil, Hasan: Yüksel Gözen, Fidan: Ayten Erman, Hüsnü Bilekbüken: Çetin Başaran.

Biraz Türk filmi izlemiş herkesin aşina olduğu bu süper kadronun başarılı olmaması mucize olurdu. O da olmadı zaten. Benim çocukluğuma denk gelen 80 sonlarında sık sık TRT'de yayınlanırdı. Şu an hiç bir sözü melodisini hatırlamasanız bile -genlerinize yazılmış gibi- bir yerde çalındığını duysanız hemen eşlik edersiniz, o derece de neşe saçan 9 8'lik bir kumpanyadır! :)

Kumpanya 27 yıl sonra tekrar perdelerini açtı! Aslında isterdim ki yeni bir oyun yazılsın, orjinal hikayenin devamı olsun vs. Yeni bir şeyler yaratılsın, başarılı olmuş "garanti" oyunları tekrar tekrar sahneye koymayalım**. Fakat söz konusu Hisseli olunca buna da çok takılamadım açıkçası. Orjinal kadrodan Ayşen Gruda Prenses Mehtap'lıktan Adalet'liğe terfi etti. Kartal Kaan hala çığırıyor, Erol Sevgin de hala "kötü bir Erol Evgin kopyası" :) Cafer rolünde (Beynelmilel ve Hatırla Sevgili'den) Umur Kurt ve Barış Berker harika bir nikah memuru performansı çıkarıyor. Eskilerden Ayşen Gruda ve Erol Evgin harikalar. Özellikle Erol Evgin'e bunca sene haksızlık etmişim. Oldukça başarılı bir performans sergiledi.

Hisseli'yi defaatle Galatasaray Üniversitesi Müzikal Kulübünden, Işık Lisesi'nde, TV'den izledim, dinledim. Oyun "hımmm şunlar iyi, kötü" diye eleştiriyi aşmış bir oyun. Elbette zayıf performanslar veya bazı eleştirilebilecek detaylar var fakat sırf Erol Sevgin'in "Ağrı Dağin Eteği" ve Etli Kuğular Baletası için ve hatta sırf müzikal tarihimize geçmiş bu oyunu sahnede bir kez daha canlı görmek için izlenir. Gösteri 19-20 Temmuzda Park Orman'da olacak. Ondan sonra da turneye çıkıyor. Ufak bi reklamla bitirelim, Bonus Card sahiplerine %20 indirim bile var!

Ek 1: Şuradan videoları izlenebilir.
Ek 2: Haldun Dormen'i de iş işten geçmeden gösterdiği vefa duygusundan dolayı ne kadar takdir etsem az. Genelde yaşarken değil kaybettikten sonra değeri hatırlanan oyuncuları, oyunları vakit geçmeden hatırlaması, onurlandırması; teşekkür konuşmasında biraz yardımla da olsa tek tek artık aramızda olmayan eserin yaratıcılarını anması çok ince bir davranıştı. Bunu her sahneye koyduğu oyunda yapması da o camiada en çok eksiği hissedilen vefa duygusundan, kendisinde en bol bulunduğunun kanıtı.
Ek 3: Label'ı Ayşe'den çaldım! :)

*Kaynak: Biletix.
**Şöyle bir bilgi/düzeltme geldi. Efenim aslında bu oyun çok tutunca bi devamı yapılmış, oynanmış fakat başarılı olmamış, tutmamış. Bilgi için Şiba'ya teşekkür edeyim. Ha bi de bu tutmuş garanti oyunlar/filmlerle ilgili şöyle bir haber var: Asmalı Konak'ın tekrar TV'ye döneceği konusunda çok ciddi dedikodular var. Adı da "Asmalı Konak 2" olacakmış. Çok az bi kadro değişikliğiyle yeni sezonda geri dönecekler deniyor. Bakalım görelim...

Yeni Trend: Ukala Garsonlar

2007-07-09T23:48:00.000+03:00

Hizmet sektöründe çalışmak oldukça zor bi şey. Üniversitenin kütüphanesinde part time çalıştığım 2 senede bunu net olarak tecrübe ettim. Genellikle sunulan hizmetten faydalanmak isteyen ‘tüketici’ her istediği hemen, sorunsuz ve güleryüzle hallolsun ister. Bu ister okulun kütüphanesi gibi bedavaya, okulun kendi öğrencileri aracılığıyla verilen bir hizmet olsun; ister boğazda pahalı bir lokantada bir akşam yemeği olsun değişmez... Eh hizmeti alan tarafın beklentileri bu kadar yüksek olunca hizmeti veren tarafın da yükü ister istemez artıyor.

Bununla birlikte gidilen yere göre hem garsonların profili hem de müşterilerin profili değişebiliyor. Mahalle arasındaki esnaf lokantasına gittiğinizde 2 taraf için de işler kolaydır. Ne müşterinin beklentisi yüksektir, ne de garsonlar çok kasar. Fakat bi parça iyi bi yere gittiğinizde işler 2 taraf için de zorlaşır. Benim için de zurnanın zırtladığı yer burası.

Son zamanlarda karşılaştığım bir garson tipi var. Bunlar iyi üniversitelerde öğrenci olup, iyi yerlerde oturup da eli yüzü düzgün café’lerde çalışıyolar. İyi de para kazanıyolar. Artık ağırlarına mı gidiyor garsonluk yapmak bilemeyeceğim ama ellerine geçen her fırsatta sizi iğneliyolar, ukalalık yapıyorlar. Misal ortalama istanbullu olarak sahile kahvaltıya gidelim dedik. Kastık erken kalktık ki deniz kenarında yer bulalım vs. İçeri girdik, “deniz kenarında yer var mı” dedik, garsonumuz yapmacık gülüşüyle (gözler çizgi olmuş) “Olsa, ben sizi oraya alırım heralde di mi!! Buraya oturun” dedi. Oldu canım! Öyle bir muamele ki sanki bir pazar öğleden sonra zorla misafirliğe geldik arkadaşa...

2 kişi kahvaltıya gelmişsiniz, sipariş veriyosunuz. 1’i ayrıca dev bi şey istemiş. Siz de menüden standart kahvaltılık istiyosunuz. Menüde 2 fiyat var. Einstein olmaya gerek yok biri tek porsiyon, diğeri çift porsiyon. Gelen çift porsiyon. Düzeltilsin istiyosunuz, hop sipariş alan garson geliyor sizi azarlıyor: “Neden söylemediniz sipariş verirken?” E diyorum “Tek kişiye çift porsiyon getirceğinizi düşünmedim, sipariş masaya gelir gelmez de düzelttim.” “Efendim o çift porsiyon değil, tek porsiyon. Menümüzdeki düşük fiyatlar yarım porsiyon!” Böylece bir yaşıma daha giriyorum, oluyorum 26. Garsona “adskjahdkasjhdkasj yarım porsiyon ne ya??!” demek istiyorum, demiyorum. Ağzımın tadı kaçmasın.

Oysa çoktan kaçtı bile. Pazar sabahı uykudan feragat edip, 9’da kalkarak kahvaltıya, keyife gidiyoruz bi dayak yemediğimiz kalıyor. Hesap istiyoruz 2 gelmesi gereken hesap 3 geliyor. Bakıyoruz kahvaltı çift yazılmış, düzeltilsin istiyoruz eksik düzeltiliyorr. Lanet ederek ödeyip kaçıyoruz. Ben kendi adıma uzunca bi süre Aşşk Kahve’nin önünden bile geçmemeye karar veriyorum vs.

Ukala garsonlar hadisesi sadece tek bir tecrübeye dayandırılarak karar verilmiş bi şey değil. Artık İstanbul’un ortalamanın biraz üstü semtlerinde azıcık eli yüzü düzgün bi yere giderseniz garsonların iğnelerine hedef olmamak için ayrıca dikkat etmek gerekiyor. Acaba makarnanın adını doğru mu telaffuz ettim, ya istediğim içki yemekle uymuyosa... Böyle parayla sıkıntı aldığınız sado - mazo bi durum var ortada.

Empati yapayım, öbür taraftan bakayım diyorum. Pazar sabahı 8’de kalkıp işe gidiyorsunuz, sürekli sızlananlar “yumurtam kayısı değil, çayım soğumuş, deniz kenarında yer yok mu? Şu yok mu bu yok mu?..” Hakikaten zor olsa gerek. Fakat hizmet sektörünün zorluğu da burada değil mi zaten? Bana yine de gelene gidene ukalalık taslamak için yeterli gelmiyor bunlar...

Emniyet Kemeri

2007-07-06T15:32:00.000+03:00

Didaktik bir post'la karşınızdayız. Özellikle Barış’ın ölümüyle bu konunun altını kalın çizgilerle çekmek gereğini tekrar hissettim. Trafikte –özellikle Türkiye’de- sizin ne kadar iyi bir sürücü olduğunuz değil; o esnada etrafınızdaki şoförlerin ne kadar iyi oldukları önemli. Aslında bir nevi şansına tek parçayız da denebilir.

Türkiye’de her gün onlarca ölümlü kaza oluyor. İstatistikler bir yerde mutlaka yayınlanıyodur fakat içim kaldırmıyo, hem konumuz da bu değil. Eminim bu kazaların büyük bir kısmı çok ufak detaylara dikkat ederek önlenebilir. Uzun yola çıkmadan arabayı kontrol ettirmek, uykusuz olmamak; şehir içinde kurallara dikkat etmek vs. En önemlisi de gerek şehir içi gerekse şehir dışında emniyet kemeri takmak, takmayanı da zorlamak.

Özellikle insanımız kısa mesafede emniyet kemeri takmayı zulüm olarak görüyor. Sanki kısa mesafede kaza yapınca başa kötü bi şey gelmiyor gibi!.. Taksiler de buna iyi bi örnektir. Taksicimiz kemer takmayı kendine hakaret saydığından ya laf eder taktırmaz ya da ön koltuktan kemer yuvasını çıkarmıştır, isteseniz de takamazsınız… Oysa şuradan kemersiz bi sürücünün başına gelenleri seyredebilirsiniz. Kemer taksa çok daha ucuz kurtulmayacak mıydı?

Canını sokakta bulan oldu mu bilmiyorum, bulmayanlar lütfen 100 mt için bile olsa kemerini taksın. — Böyle spekülasyonlardan nefret ederim ama - Belki Barış ve yanındakiler kemerini takmış olsa bugün durum daha farklı olabilirdi.

Barış Akarsu ve Bir Seviyesizliğin Anatomisi

2007-07-05T12:49:00.000+03:00

Aslında bugün tamamen farklı bi şey yazacaktım fakat tam yatmadan acı haber ve buna bağlı olarak tahammül edilemez rezillikler dizisi geldi. Bir konu değişikliği farz oldu. Barış Akarsu’yu malesef kaybettik, tüm sevenlerinin başı sağ olsun. Sabıkalı bir kavşak, -jandarma raporuna göre- bağlanmamış emniyet kemerleri, hızla gelen bir kamyon ve 3 ölü...

Neyse konumuz bu değil. Konumuz medyamızın Barış hastaneye ilk yatırıldığından beri tavrı. Barış’ın bir “Seda Sayan – Nihat bilmemne” kadar rating getirmeyeceğini düşündükleri için olayı “üzücü kaza” başlıklarıya ilk sayfalara taşıdılar, fakat çok da “şokşokşok, flaşflaşflaş” yapmadan. Fakat internet sitesinden görüldüğü üzere Barış’ın tahmin edilenden fazla seveni vardı ve bu “üzücü haber” günün en çok okunan haberi oldu. Eh rezalet de o zaman başladı zaten ve Barış haberleri ve fotoğrafları gerek internet sayfasının gerekse normal baskının en önemli yerlerine taşınmaya başladı.

Gün geçtikçe de seviyesizliklerini arttırdılar. İlk önce doktorundan herhangi yeni bir açıklama gelmemesine rağmen haberi ve resmini yenileyerek sanki yeni bir açıklama varmış hissi yarattılar. Sonra saçma sapan “Yalancı Yarim’den unutulmaz kareler için tıklayınız”, “acılı bekleyişten fotoğraflar”, “Barış’ın son fotoğrafları” falan gibi nerde çekildiği belli olmayan konser görüntüleri vs. Sokakta, hastane bahçesinde sıkıntıyla bekleyen, ağlayan insanların haber değeri taşımayan fotoğraflarını yayınladılar.

Bundan birkaç gün önce doktoru ilk umut kırıcı açıklamayı yaptıktan sonra Yalancı Yarim’den rol arkadaşı Merve Sevi ve Barış’ın 4 hayranı baygınlık geçirdiler. Hürriyet ve Milliyet’in bugünkü internet sitelerini okursanız bu yukarıdaki baygınlık haberini aynı cümleyle doktorlar acı haberi verdikten sonra (...) baygınlık geçirdiler diye görebilirsiniz. Diğer 4 hayranını bilemiyorum fakat Merve Sevi dün gece rezil magazin programlarının biri tarafından arandı ve İstanbul’da olduğunu ve yarın Bodrum’a gideceğini söyledi. Amaç belli duyguları sömürelim, vıcık vıcık vıcık.

Gelinen noktada Hürriyet ve Milliyet yazılı basın adına seviyenin düşebileceği en dip noktadalar. Bundan daha aşağıya düşebileceklerini sanmıyorum diye düşünürken bir de Barış’ın hastane odasında can çekişirken çekilmiş fotoğrafları geldi. Hürriyet mal bulmuş mağribi gibi fotoğraflara atladı ve kocaman, kırmızı "DHA*" logosu basarak fotoğrafları yayınladı. Bu fotoğrafların yayınlanmasının hemen üzerine acı haber gelince de inanılmaz bir tepki oluştu. Benzer bi terbiyesizliği Fox Tv’de T.C yasalarına göre suç oluşturmayacak bi biçimde niteleyemediğim programı “Bizden Kaçmaz” ile yaptı. Bu fotoğrafları ekşi sözlük ve bilimum interntet sitesinde görebilirsiniz fakat Hürriyet, Milliyet ve internet sitelerinde göremezsiniz. Zira Bodrum Cumhuriyet Başsavcılığı ve hastane yönetiminin soruşturma açmaları üzerine tırstılar, “fotoğrafları içeren cd bizim yayın arabasının içerisine bırakıldı” dediler. Hatta şu an internet sitelerinde bunu yapanı ayıplıyolar!

Peki biz yedik mi? Hadi hakikaten fotoğraflar size dediğiniz gibi ulaştı. Acaba dev “DHA” logosunu da çeken arkadaş mı eklemişti fotolara. Ne düşünceli adammış yahu, fotoğrafları çekiyor nasılsa Doğan Grubu fotoğrafları yayınlar ben bir de logolarını ekliyeyim diyor. Siz de “aaa bu cd ne” derken yanlışkla klavyeye kahve dökülüyor, ay dur sileyim derken eliniz “ctrl v” yapıyor aaaa noluyo derken bir de enter’a basıyorsunuz bir bakmışız sitenizde “şok fotoğraflar” yayınlanmış. Hakikaten insanları bu kadar salak mı zannediyolar??!

Genellikle insanları beğenilerim yönünde bir şeyi topluca boykota veya almaya davet etmem, edenlere de hoş gözle bakmıyorum açıkçası. Ama dün gece ilk kez camı açıp Hürriyet, Milliyet almayın; Fox Tv, Star Tv izlemeyin diye bağırmak içimden geldi. Toptan karşı olduğum RTÜK’ün internet sayfasına girip şikayet mektubu bıraktım. Çünkü artık bu seviyesizliğe karşı elimden başka bir şey gelmiyor. Ölümden, ölüden bile rating sağlama, internet sayfasına ‘hit’ çıkarma çabanız gerçekten en sağlam mideyi bile bulandırıyor. Siz ve sizin gibiler yüzünden bu ülkede “medya” hakettiği saygınlığa asla kavuşamayacak.

Barış’ın ailesi ve sevenlerinin başı sağ olsun. Çok düzgün bir adamı kaybettik. Seviyenin dip noktaları sizinle devam edeceğiz!

Ek: Hürriyet tam olarak şöyle demiş:

"CD’deki fotoğrafların sırrı
BODRUM’da geçirdiği trafik kazasının ardından tedavi altına alındığı hastanede dün akşam hayata gözlerini yuman Barış Akarsu’nun dün ilk kez yoğun bakımdaki fotoğrafları ortaya çıktı. Kaza gününden beri Özel Bodrum Hastanesi’nin bahçesinden yayın yapan DHA’nın canlı yayın aracına kimliği bilinmeyen bir kişi zarf içinde CD bıraktı. CD’den Barış Akarsu’nun yoğun bakım ünitesinde çekilen fotoğrafları çıktı. Fotoğrafların 1 Temmuz Pazar günü çekildiği belirtilirken kim veya kimler tarafından çekildiği ise tespit edilemedi. Fotoğrafların bırakılmasından 3 saat sonra ise Barış yaşam savaşını kaybetti.

Genç sanatçıyı yoğun bakım ünitesinde gösteren fotoğrafların bazı internet siteleri ile televizyonlarda yayınlanması üzerine Bodrum Cumhuriyet Savcılığı’nın talimatı ile inceleme başlatıldı. Hastaneye gelen jandarma olay yeri inceleme ekipleri, Barış Akarsu’nun tedavi gördüğü odadan parmak izi aldılar. Hastane Yönetim Kurulu Başkanı Dr. Abdullah Servet de, "Savcı ile bu işin peşini bırakmayacağız" dedi."

Hemen bir kanıt sunuyoruz. Şu linkten bahsettiğim DHA logolu resmi sol alt köşeden görebilirsiniz (Yüreğiniz el verirse). Dün Hürriyet'te bu resimden (her açıdan) 5 - 6 adet mevcuttu. Sonra dediğim gibi tırstılar.

* Doğan Haber Ajansı'nın kısaltması.

Balcon

2007-07-03T23:49:00.000+03:00

Ortalama bir İstanbullu boğazda haftasonu kahvaltı yapmadan belirli bir süre geçirirse agresifleşebiliyor. Eh hergün deniz, boğaz gören İstanbullular için bile hal böyleyken, taa Ankara’dan anne babanız gelmişse, aileyi toplayıp cümbür cemaat boğaza “brunch’a” gitmemek “sizi sevmiyorum” demek gibi bi şey. Eh onları canım kadar sevdiğime göre boğaz yolunu tuttuk...

Son 7 yıldır İstanbul’da yaşıyorum. Bunun 6’sı Ortaköy sahilinde oturarak geçti. Buraya geldiğimden beridir boğaz sahilinde açılan yeni mekan sayısı Türkiye’nin herhangi bir sektöründeki büyümeyi 3’e katlayacak düzeyde. Bu yeni mekanlardan en yenisi de Balcon. Kuruçeşme’deki Macrocenter’in denize bakan tarafında, Aşşk Kahve’nin hemen arkasında konumlanmış. Café’nin işletmecileri aynı zamanda Planet Health Club & SPA’yı da işletiyorlar. Mekana adını veren güzel bir balkon ve harika bir boğaz manzarası var. Balcon’un girişi çok ferah ve şık. Deve bayıltan sıcaklarına rağmen boğazın da etkisiyle tatlı bir serinlik ve bu serinliğe eşlik eden bir esinti var.

Balcon’un "side dish"'leri oldukça leziz. Kahvaltıya gitmemize rağmen denemeden edemedik. Hepsinin fiyatı sabit, 6 ytl. Hardallı patates salatası, fırında patates ve karamelize sebzeler enfesti! (Ayrıca Buğday salatası, yabani pirinç pilavı ve sote ıspanak kökü gibi oldukça vaatkar isimlere sahip side dish'ler de var!) Kahvaltılık olarak light kahvaltı tabağından, sucuklu yumurtaya; light füme hindi göğsü tostundan, müsliye envai çeşit kahvalı seçeneği mevcut. Çekirdek aile olarak 4’ümüz de farklı bir şey seçip birbirimizin yemeklerini tırtıkladık :) Genel olarak yemek komposizyonları özenle hazırlanmış. Olanca açlığımıza rağmen yemeden durup bi renklere baktık. 3500 derecelik İstanbul sıcağının da etkisiyle yemeklerle birlikte söylediğimiz limonata ve portakal suyu çok güzel, ev yapımı vişne suyu ise bir şaheserdi!

Her şey güllük gülistanlık değil tabi... Extra-minimal olarak niteleyebileceğim (elimin ayası kadar) menemen boydan, frankfurter sosislisi de ekmeğinin mikrodalgada ısıtılmış olarak getirilmesinden dolayı (2dk da ekmek kaskatı oldu) tepki topladı. Ayrıca yandaki mekanın havalandırma gürültüsü korkunç. Bütün huzur ortamını bozuyor. Fiyat/performans açısından da o kadar başarılı değil. Yumurta menüsü 7-9, tostlar 7-10, sandviçler 12-20 ytl. Soğuk içecekler 6, çay da 4 ytl (yuh!). Not vermem gerekirse 5 üzerinden 3,43 verirdim [o kadar da netim! :)]

Balcon kesinlikle tekrar ziyareti hakediyor. Zira mayıs ayında güzide İstanbul dergisi editörleri mekana öğle yemeği için uğramış ve oldukça memnun ayrılmışlardı. Fakat bu -kahvaltı- performansıyla daha çok Aşşk Kahve’ye gelip de yer bulamayanlara ve de spor salonundan çıkan kendi müşterilerine hitap eder gibi geliyor.

Evlilik Anlaşmaları

2007-06-29T16:47:00.000+03:00

Evlilik özel bi şey. İki insanın birbirine iyi günde ve kötü günde, ömür boyu beraber olmak için söz vermesi en duygusuz insanda bile ufak da olsa bi kıpırtı yaratıyodur. Şüphesiz hiç kimse yola “biz bi gün boşanırız” diye çıkmıyor fakat evliliklerin önemli bir kısmı da boşanmayla sonuçlanıyor. Bu durumlarda zengin tarafın kendini korumak için çıkardığı bir saçmalık var; adına da evlilik anlaşması deniyor.

Evlilik anlaşması genelde hatırı sayılır derecede zenginlerin yaptığı bi şey. Şüphesiz adam ya da kadın kendini olası bir ayrılık durumunda korumak istiyor. Fakat bu bana oldukça tuhaf geliyor. Bu evlilik anlaşmasını hukukçular hazırlıyodur. Sonra 2 taraf ve avukatları acaba futbolcu transferi gibi masaya mı oturuyolar? “Hayatım bak boşanırsak Florya’daki ev benim, sana ayda 3000$ nafaka”... Acaba karşı taraf ihalelerdeki gibi süre de istiyor mudur? “5 dk düşünme molası istiyoruz!” Veya diyelim ki teklif çok iyi, avukat acaba kulağa fısıldıyor mudur? “Bu teklif kaçmaz hemen evet de!” Sonra da futbolcu gibi 2+1 yıllık sözleşmeye imza, her iki taraf da memnun kalırsa sözleşme sonunda uzatılacak vs...

Bu işlerin aynı futbolcu transfer pazarlığı gibi olduğu örneklerle de ortada. Misal biri değerli oyuncu biri de hukuk ve avukatlık dünyamızın genç prensi olan Ataizi&Pekin çifti 24 saat evli kalarak benim haklı takdirimi kazanmışlardı. Ataizi daha sonra bir röpörtajında evlilik anlaşmasının şartlarının ağır olduğunu, ayrılık sebebinin bu olduğunu söylemişti. Erkekler hatırlayacaktır, Galatasaray’ın 2 sene önceki Fransız Laurent Robert’i transfer etmesi gibi. Adam İstanbul’a geldi. Formayı öptü, taraftarlar omuza aldı, hatta kırık türkçesiyle “şampion galatasağayy” bile dedi. Sonra ertesi gün uçakla postaladık. Ben 2 olay arasında fark göremiyorum. Şartlarda anlaşamadılar!

Daha güncel bi haber vermek gerekirse – içim kan ağlayarak – Adriana Lima’nın evlenmesinden bahsedebilirim. Liechtenstein prensiyle evlenecek bu güzel kızımız evlilik anlaşması yaptı. Buna göre boşanırlarsa evli kaldığı gün boyunca 1 milyon $ alacak. 4 milyar $ serveti olan prensi anlıyorum. Müstakbel prensesi anladığımı söyleyemiycem. Her sene zaten çuvalla para kazanırken (yıllık geliri 35 milyon $) bu anlaşma neden? [Bi de 15 yıl evli kalıp boşanırlarsa ne olacak, 4 milyar $’ı geçiyor? :)]

Evlilik anlaşmaları her ne kadar anlaşılabilir sebeplerden dolayı ortaya çıksa da ifrit olduğum ve de evliliğin doğasına aykırı bir şey. “Ulen bu bi gün benim her şeyimi alır gider, açıkta kalırım; en iyisi kendimi güvenceye alıyım” düsturuyla girişilmiş bir evlilikten zaten ne hayır gelir ki?

İdeal Rakı Masası 11'i

2007-06-26T18:29:00.000+03:00

Dengeli bir ekip kurmak oldukça zor bir şeydir. Bu okulda yaptığınız ödev için kurulan bir ekip de olabilir, bir müzikal topluluğu da veya iş yerinde bir proje grubu da... Mutlaka her ekipte belli bir uyumu yakalamak gerekir, yoksa o ekip başarısız olur (veya başarı bir bedelle gelir, çok ciddi kavgalar, sıkıntı vs).

Her ekip gibi rakı masası topluluğu da dikkatlice düşünülerek oluşturulmalı. Bu konuda İ.B.A* gibi uzun uğraşlarım ve araştırmalarım olmadı. Şanslıyım; ideal rakı masası 11’im kendiliğinden oluştu! İdeal masa dizilişine geçmeden biraz rakı masasına bakalım.

İçki masası doğası gereği nazik bir ortam. Masaya oturanlar arada aldıkları alkolle başka insanlara dönüştüğünden ayık haliyle süper kafa olan birisi berbat bi içki masası arkadaşı olabiliyor (Aynı en yakın arkadaşınızın berbat bir ev arkadaşı olabileceği gibi). Bu sebeple oldukça yakın olunan insanlar haricinde rakı masası benim için bir keyif olmaktan çıkıp bir gerginlik kaynağına dönüşür.

Misal sevgilinizin anne babası ve/veya onların arkadaşlarıyla içersiniz. 1. kadehten sonra insan çok devam edemez. Ya müstakbel aile onaylamaz “cıkcıkcık” ifadesi oturur yüzlere, ya da onların dostları “aaa, akşamcı bu galiba” diye düşünür. (Bunlar düşünülmese bile “ne derler hakkımda” gerginliği bana yetiyor). Hele ki hiç içmeyen halinizle bile haftada 3 bardak kıran bir sakarsanız... Ya da iş arkadaşlarınızla içmeye gidersiniz (bence en tehlikesi bu) tüm sırlar ortaya dökülür. Dökülmese bile mutlaka bir yanlış laf edilir, hem gece hem de sonrası zehir olur. Tanımadığınız veya uzaktan tanıdığınız insanlarla içmeye gidersiniz, “salak bir şey söyleyip hıyar bi profil çizer miyim” endişesi kaplar bünyeyi... İçmeyi bilmeyen insanlarla içersiniz yan masadaki öküze efelenirler, kavga çıkar, ortalığa kusarlar, kızlara laf atarlar vs.

Bütün bu sebeplerden çok uzun süredir tanıdığım üniversite arkadaşlarım veya çocukluk arkadaşlarım harici içki masasına oturmamaya çalışıyorum. Çok uzun süreli dostluğun verdiği güven, huzur ve mutluluk hissi mi bilmiyorum ama o ideal içki masasının tadı da hiçbir yerde olmuyor zaten. Geçenlerde yine o harika masalardan birine oturdum bu ideal 11 fikri de orada geldi. Kimmiş bu ideal 11? Uzun zamandır çıkan 2 çift, bunlara laf atıp eğlenecek 5 kişi ve de 2 dışarıdan gelen. Eğer çocukluk arkadaşıysanız konuşacak konu bulmakta zorluk çekmiyorsunuz ama 2 dışarıdan gelen tıkanmalarda yardımcı oluyor. Kız erkek oranı da ufak bi farkla erkek lehine olmalı 5 kız/6 erkek veya 4/7 gibi. Yoksa ister istemez sohbet ayakkabı veya çantaya gelebiliyor! Oturuş düzeni de homojen olmalı. Örneğin 2 çift aralarında mutlaka tekleri almalı, dışarıdan gelen 2’li asla masanın en ucuna oturmamalı. İçtikçe çenesi iyice açılan varsa en ortaya oturmalı, ki durmadan sohbet dönsün [bu ben oluyorum mesela:)]. Bu 11’li 2 gün masadan kalkmasa bile sıkılmaz...

Tabi bütün bunlar düzgün bir yerin bulunduğu ve para sıkıntısı olmadığı ön koşullarıyla geçerli. Siz yine de 2 gün kalkmadan içmeyin, hatta sosyal sorumlulukla bitirelim. Drink responsibly!

*İsviçreli Bilim Adamları

Koalisyonlar Harbiden Öcü mü?

2007-06-15T18:43:00.000+03:00

Cennet vatanımın politikacılarının (Allah hepisini başımızdan eksik etmesin(!), özellikle demokrasi yıldızlarını) dillerinden düşürmediği bazı klişe laflar var. Misal milletvekili dokunulmazlığı, dengeli gelir dağılımı vs. Bunlar her seçim öncesi mikrodalgada 1-2 hafta ısıtılır ondan sonra bir sonraki seçim yalan rüzgarına kadar unutulur. Son dönemlerin moda lafı da istikrar.

Uzun bir koalisyonlar döneminden geçen Türkiye -kötü de yönetilmesinin etkisiyle- bütün suçu beceriksiz politikacılarında değil, koalisyonlara buldu. Eh biraz bıkkınlık, biraz da diğer adaylara doymuşlukla yumurtadan hiçbir şey vaat etmeyen sadece "Değiştik, yeniyiz" diyen AKP çıktı. Sonrası malum detaya girmiyorum.

Şimdi yeniden bir seçim dönemi geldi. AKP'nin tutunduğu yegane dal istikrar. AKP ve destekçisi medya kurulacak olası bir koalisyonun ülkeyi tekrar o 'kötü' günlere döndüreceğine, koalisyon hükümetinin 'öcü' olduğunu işliyorlar. CHP de gözünü yükseğe dikmiş istikrar için tek başına iktidar olmaya aday olduğunu söylüyor. Bu gerçekten şart mıdır çok merak ediyorum. İstikrar demek illa tek parti koalisyonu mudur? Ülke yönetmeye talip koca koca adamlar -2 farklı parti de olsa- bir araya gelip adam gibi, "tek parti iktidarı" gibi yönetemiyolar mı ülkeyi?

Mesela İtalya'da -ki karakteristik olarak bize çok benzediği hep söylenir- 9 partinin oluşturduğu Zeytin Ağacı koalisyonu sağ Berlusconi'nin hükümetine 2006 seçimlerinde son verdi. 9 ayrı partinin de seçim programında hassasiyetleri gözönünde bulundurulmuş ve hepsi hala kimliklerini koruyolar. Keza Almanya'da da bir koalisyon hükümeti iş başında (bundan önceki hükümet de 3 partili bir koalisyondu). Bütün bu ülkeler acaba istikrardan yana değiller mi?

Parlementoda ve dolayısıyla hükümette daha adil ve katılımcı bir temsilin olması gerekiyor. Zira oyların büyük bir kısmının dışarıda kaldığı mevcut meclis sırf bu sebeple çok büyük gerginliklere sebep oldu. Daha fazla kesimi temsil eden bir hükümet eğer amacı gerçekten ülkeye hizmetse pekala "istikrarı" devam ettirebilir. Bir koalisyon olsa bile...

Ek: Post ettikten sonra benzer bir yazı buldum. Erdal Şafak yazmış, çok da güzel yazmış...

Fruit and the City

2007-06-14T14:57:00.000+03:00

Özgün bir hediye almak karizma puanına direkt olarak +3 ekliyor. Bakmayın siz “Ayy canıııım, önemli olan düşünmendi!” diyenlere, özellikle bunu diyen bir kızsa hiç inanmamak gerekiyor, gerçekten yeni ve özel bir hediye almak size bir anda bambaşka biri gözüyle bakılmasını sağlar!

Genel hediye dünyasının en önemli elemanı olan çiçekler için de durum aynı. Güzel ve değişik bir şey yaptırayım derken insan maymun olabiliyor. Bir yılda bir kız ortalama 23 buket çiçek beklediği (kadınlar günü, anneler günü, sebepsiz yere, sevgililer günü, doğum günü, çıkma ay dönümü, çıkma 6 ay dönümü, çıkma yıl dönümü, evlilik yıl dönümü, tanışma dönümü, nişan dönümü, son dördün, dolunay vb.) için bu işe ciddi bir zaman, dikkat ve finasman ayırmak gerekiyor. Ayırmıyorsanız da ayırın, lehinize olur :)

Hal böyleyken yaratıcılık açısından bir şaheser olan Fruit and the City’den bahsetmemek olmaz. Sitesinden de görebileceğiniz üzere, “yenebilir meyve çiçekler” yapıyorlar ve şimdilik sadece Levent ve Kadıköy'deki 2 şubeleriyle İstanbul’lu şanslılara hizmet veriyorlar. Kullanılan meyveler ananas, çilek, elma, kivi vb. İsteğiniz üzerine bu meyvelere çikolata kaplıyolar! (Çikolata kaplatmak için ek bir ücret var.) Sevdiceğinize bir “buket” çikolata kaplı çilek vermek fena bir fikir değil sanırım!

Bir erkek olarak aldığım ilk çiçek olan yandaki buketi afiyetle mideye indirmiş olarak söylüyorum. Her kim “erkeklere çiçek alınmaz” gibi bir genellemeye girmişse kendisi halt etmiştir! Bunu alan tabii ki +3 karizma puanını aldı.

Not: Çiçeği yemek için meyve olması gerekmiyor tabii! Buradan bu vesileyle orta 3’te kendisine verdiğim gülü bi lokmada yiyen eskiyi de anmak ve kendisini tebrik etmek istiyorum… Çok romantik bi hareketti!

Not 2: Son zamanlarda duyduğum 1 - 2 hikaye var ondan belirtmek istiyorum. Babanneniz olmadığı sürece bir kıza yapma çiçek almamak lazım. Gittikleri her yerde sizi anlatıp dalga geçiyolar!

Zorb

2007-06-07T18:04:00.000+03:00

Boyner’in 25. yaşı vesilesiyle yaptığı etkinlikler bütününün en ilgi çekici elemanı bu Zorb denilen hadise oldu. İlk kim düşünmüş, nası yapmışlar, acaba Leonardo Da Vinci’nin meşhur çiziminden mi (Hombre de Vitruvio, Vitrivius Adamı) esinlenmişler bilmiyorum ama pazar günümüzü neşeye boğdu! Zorb tam olarak iç içe 2 top diyebiliriz. 2 topun arasında 20 – 25 cm hava tabakası var bu sayede yuvarlanabiliyosunuz! İnsanı geçebileceği bir delik var oradan kendinizi içeri atıyosunuz. Boyner25 için 2 çeşit "Zorblama" fırsatı vardı, biri havuz üzerinde birisi de yaklaşık 7 – 8 mt yükseklikten yuvarlanarak.

Mekanın Parkorman olduğu bu güzel günde sabah 11-13 arası Basın ve V.İ.P’lere ayrılmıştı. [V.İ.P yerine bundan sonra Bekir Coşkun’un muhteşem kısaltması gibi Ç.Ü.K kullanmalı yani Çok Ünlü Kişi :)] Bir kez daha tanıklık ettim ki Basın ve Ç.Ü.K’ler en ballı kesimin en önde gidenleri. Sabahtan kendilerine Padişah kahvaltısı hazır edilmiş, sefil halk aralarına katılmadan rahat rahat binsinler diye tüm Zorb’lar hazır edilmiş vs. Söylemeye gerek yok Ç.Ü.K olarak değil, basın davetlisi olarak katıldığımız bu günde tüm Zorb’ları tecrübe ettik.

İlk Zorb biraz daha riskli gözüken yüksekten yuvarlanma. 7 – 8 mt yükseklikte bir balondan kaydırağın (daha bilimsel olarak eğik düzlem de diyebiliriz) üzerine çıkıyosunuz, orada Zorb sizi bekliyo. İçine girip elleri, ayakları sıkıca bağlıyosunuz, göğüsten çaprazlama kemer takıyosunuz. Da Vinci eserine benzediğiniz kısım burası işte. Ondan sonra sizi paldır küldür yuvarlıyolar. Balon kaydıraktan inme kısmı kolay da, yerle temas ettiğinizde biraz zıplıyosunuz adrenalin de tam bu noktada tavan yapıyor zaten! :) Binmeden sordum daha kusan birisi olmamış. İçeriden nasıl gözüküyor merak ediyorsanız aha tam olarak şöyle bir şey.

İkinci Zorb’da bir hamster ne hisseder bunu tecrübe ettim. Zira havuzun üzerine konmuş bu Zorb her ne kadar suda yürümüş hissi verse de aslında siz balonun içinde zavallı bir Hamster’cık gibi koşuyosunuz ve aynı yerde dönüp duruyosunuz. Sizi getirip götürenler havuzun 2 tarafındaki görevliler. Ellerindeki iple yön veriyoruz ayağında balon içinde debelenenleri çekerek havuzu geçmelerini sağlıyolar. Yoksa sabaha kadar balonun içinde çırpınırdık...

Türkiye’de bir yerlerde var mı veya bir daha Türkiye’ye gelir mi bilmiyorum ama bir şekilde fırsatınız olursa kaçırmayın derim.

İlginç bi not: Bir Zorb toplam 500 kez kullanılıyormuş. Sanırım sonra patlama riski falan oluyor.
Nedir ne değildir merak edenlere şuraya bakmalarını önerebilirim.

Bozulan Paralar Teoremi

2007-06-07T17:08:00.000+03:00

İnsan cebindeki paranın bozulmaması için gösterdiği çabayı oldukça az şeye gösteriyor. Herkes mutlaka cebindeki para bozulduğu zaman bir sıkıntı yaşamıştır. Neden diye sorulduğunda insanların cevabı da aynı oluyor : “Bozulunca çok çabuk bitiyor!”

Acaba gerçekten öyle mi? Yani bi 20 lira, bi 10, bi 5, üç 1, dört tane de 50 kuruşa göre daha mı zor harcanıyor? Bunun 2 açıklaması olabilir. İlki bu tamamen psikolojik (ki bence öyle), ikincisi ise cebimizde -Shakira misali- şıngır şıngır bozuk paralarla dolaşmak istemediğimiz için bu paralardan kurtulmayı seçiyoruz. Bir çok kez cebimde akbil olmasına rağmen halk otobüsüne bozuk paraları itelediğimi bilirim. Bu durumun psikolojik olduğunu düşünmemin sebebi aynı hissin daha büyük banknotlarını bozdururken de gelmesi. Bazı insanların yüzünde 100 lirası bozulurken ciddi bir sıkıntı oluştuğunu görebilirsiniz.

Tabi insanlar çeşit çeşit... Geçen gün biri – o kendini bilir – daha aynı ilk haftasında “Cebimde hiç para yok!” diyince neden bankadan çekmediğini sordum. Verdiği cevaba hala gülüyorum : "Bankadan para çekince bitiyor!" Gerçekten öyle mi okuyucu? Bankadan çekilen para buharlaşıyor mu? Neler oluyor? Bankalar bu işten ne kadar sorumlu? Hepsi ve daha fazlası sırlar ve cinler dünyasının bir sonraki bölümünde!

Klişe Başlangıç Yazıları

2007-06-06T19:52:00.000+03:00

Bir gazeteci yeni bir gazeteye geçtiğinde köşesinde yaptığı ilk şey yeni gazetesini övmek olur. “Basının güçlü sesi X’e geldiğim için, siz değerli okurlar vs.” Bazıları eski gazetesine laf sokar, bazısı ex’ten hiç bahsetmez; çok azı da eski gazetesini olumlu anar. Bundan sonra gelen de hemen köşesinde nelerden bahsedeceğidir. Bu klişe başlangıç yazısı formatı bana oldukça komik geliyor.

Ciddi gazetelerin hepsinde sayfanın tepesinde hangi kısımda olduğunuz yazar. Siyaset, ekonomi, yaşam veya Türkiye... Siyaset sayfasına gelmiş bir yazarın “Türkiye siyasetini ve günlük politik olayları anlamaya çalışıp, zamanın hızlı akışında akıl süzgecimizden geçenleri tarihe not düşeceğiz.” demesi bana absürd geliyo! (Bazıları da böyle edebiyat parçalıyor ki off of...) Benzer bir örnekte Metin Tokat’tı. (Bilmeyenler için Metin Tokat yıllarca 1.ligde hakemlik yapmış bir nevi sivri olmayan Ahmet Çakar). Milliyet’teki ilk yazısında hakem hataları ve spor yazacağından bahsetmişti! Hem de spor sayfasında! Daha ilk yazısından her şeyi anlattı, tüm heyecanı kaçtı! :) Oysa kendinden beklentimiz yemek tarifleri ve ünlülerin giyimlerine not vermesiydi!

Ben öyle yapmayacağım. Amacım dünyayı ele geçirmek ve bu blog’dan bunu adım adım nasıl becerdiğimi okuyacasınız!